Knipsels juni 2014

Afdrukken

 

  1. Denmark to join Unified Patent Court – Decision by referendum yesterday
  2. Waarom België nooit kan werken, de visie van een econoom
  3. Trend: minder managers
  4. The Danube Democracy Rally
  5. Dit is hoe Waalse partijen meer zetels halen met minder stemmen
  6. Populisme en democratie: contradictie of tautologie?
  7. 1,2 miljoen kiezers van wie de stem niet werd gehoord
  8. Twee democratieën naast elkaar
  9. Zelfbediening
  10. Definities van democratie voor de beginnende activist
  11. Opgelet met burgerjury en loting als politiek instrument
  12. Verschillende kleine partijen aanvaarden verkiezingsuitslag niet‏
  13. Na de kiezers spreken de keizers

Denmark to join Unified Patent Court – Decision by referendum yesterday

Yesterday 25 May 2014, along with the European elections, 62,5 per cent of Danish voters decided to join the Unified Patent Court, a new European court designed to issue single patents across the EU. 37,4 per cent voted No. The turnout was high at 55,8 per cent. The referendum is adopted as according to Danish referendum law thirty per cent of all eligible citizens need to approve the referendum bill. Out of Denmark’s total electorate of just over four million citizens, 33,7 per cent voted Yes. 

 

The Danish referendum was the seventh popular vote on an EU issue. In the last five decades voters had the option to decide on these issues: 1972 on accession to the then European Community (yes), 1986 on participating in the common market (yes), 1992 and 1993 on accession to the new European Union (no, yes), 1998 on ratifying the Amsterdam Treaty (yes) and on joining the Eurozone in 2000 (no). 

“Denmark is a good example how to harmonize nationwide forms of direct democracy with participating in a transnational political community like the EU”, underlines Bruno Kaufmann, a Swedish political scientist and board member of Democracy International”. As a result, the Danish with other electorates across Europe, are much more knowleadhable than other citizens on European issues as they have been actively involved in the EU decision-making process”. Kaufmann refers to a study by Matthias Benz and Alois Stutzer (published in Public Choice #119), which offers the evidence that citizens in countries like Denmark, Switzerland and Ireland are the best informed ones.

 

The Danish referendum on the Patent Court was the 57th popular vote on an EU issue across Europe since 1972. In the campaigns up to the EU election – the second biggest electoral event in history after the just concluded elections in India – several party groups had underlined the need of introducing transnational EU referendums. This would complement the recently introduced agenda-setting right to conduct European Citizens' Initiatives. ”Europe needs definitely more participatory and direct democracy”, states Bruno Kaufmann on behalf of Democracy International, the global coalition for democracy that unites democracy activists from across the world.

 

The Unified Patent Court is expected to enter into force in early 2015, once 13 of all participating countries ratified the Agreement on a Unified Patent Court, which can be joined by non-EU countries also. France, Germany and the United Kingdom – the countries where most European patents are registered – must be among the 13 ratifying countries. The purpose of the court is to hear cases regarding infringement and revocation proceedings of European patents and, in doing so, to eliminate the need for separate litigation of infringement of European patents. 

Waarom België nooit kan werken, de visie van een econoom

Economen en politici goochelen graag met cijfers waardoor je al snel door de bomen het bos niet meer ziet.

Economie is niet altijd even simpel, maar ik heb gemerkt dat je alles bevattelijk kan maken met een eiland van 100 mensen.

Laten we dit eiland “Thunder” noemen.

Van de 100 inwoners zijn er 28 aan het werk in de privĂ©-sector. Zij gaan vissen, bouwen huizen, kano’s, 


Van de overige 72 inwoners, werken er 40 voor de overheid.

Zij zorgen voor het onderwijs, veiligheid en justitie.

Maar ze stellen ook regels op voor de werkenden. Ze bepalen importquota voor het vissen, zorgen dat iedereen belastingen betaalt en bedenken nieuwe regels waaraan iedereen zich moet houden. 

Er zijn ook nog 15 mensen die geen werk hebben. Zij ontvangen een werkloosheidsvergoeding.

De resterende 17 inwoners zijn kinderen, gepensioneerden en langdurig zieken. Zij ontvangen respectievelijk kindergeld, pensioen en een ziekte-uitkering.

Samengevat ziet het er zo uit:

 

 

Aangezien de mensen die werken in de privé-sector op Thunder de enigen zijn die effectief iets produceren, moeten de anderen betaald worden met de belastingen die zij betalen.

Je kan hooguit zeggen dat mensen die voor de overheid werken de productie ondersteunen, maar in de praktijk gebeurt vaak het tegenovergestelde.

Door allerhande regeltjes en wetten, moeten de werkenden steeds meer tijd besteden aan het naleven van deze regels waardoor de productie achterblijft.

Je hoeft natuurlijk geen genie te zijn om te beseffen dat een land zoals “Thunder” in realiteit niet kan overleven.

Het is onmogelijk om een maatschappij goed te laten functioneren wanneer maar iets meer dan Ă©Ă©n vierde van de bevolking zorgt voor de totale welvaart.

Nochtans is er een “land” in de wereld die het voor mekaar krijgt.

En dat “land” is 
 WalloniĂ«!

Van de 3,56 miljoen inwoners zijn er amper 1 miljoen aan de slag in de privé-sector. Dat komt overéén met 28% van de totale bevolking. (Of 28 mensen op een eiland van 100 inwoners.)

De rest werkt voor de overheid (40%), is werkloos (15%) of is te jong, te oud of te ziek om te werken (17%).

Waarom slaagt WalloniĂ« hierin als enige “land” van de wereld?

Omdat ze kunnen rekenen op de solidariteit van de Vlamingen.

Aangezien in Vlaanderen maar liefst 2,25 miljoen mensen werken in de privé, creëert heel deze regio behoorlijk wat welvaart.

De regering heeft echter beslist dat werkenden in Vlaanderen een (steeds groter) deel van die welvaart moeten afstaan aan Wallonië. Uit solidariteit.

Deze solidariteit lijkt echter met iedere nieuwe regering toe te nemen. 

De KU Leuven becijferde deze transfers onlangs op 16 miljard euro op jaarbasis.

Dat is 16 miljard euro die jaarlijks verhuist van Vlaanderen naar Wallonië.

Maar dergelijke cijfers zeggen je natuurlijk niet veel.

Laten we het opnieuw bevattelijk maken.

Ik heb je net verteld dat er in Vlaanderen 2,25 miljoen mensen werken in de privé en dat zij met hun productie betalen voor degenen die niet produceren.

16.000.000.000 euro gedeeld door 2.250.000 “werkenden in de privĂ©â€ = 7.111 euro

Iedereen met een job in de privé betaalt jaarlijks 7.111 euro belastingen die rechtstreeks naar Wallonië gaan. Dat is net geen 600 euro per maand!

En het stopt daar niet.

Want deze noeste arbeider betaalt natuurlijk niet alleen voor de Walen. Hij betaalt ook voor de eigen overheid en solidariteit met andere Vlamingen.

Wat is de kostprijs hiervan voor een inwoner van België?

Wel, alle overheden samen gaven vorig jaar 208,5 miljard euro uit.

Dat is hetgeen de overheid jaarlijks kost. En dat bedrag stijgt jaar na jaar overigens. Tien jaar geleden bedroegen de uitgaven bijvoorbeeld “maar” 143 miljard euro.

We spenderen nu dus 65 miljard euro per jaar meer dan 10 jaar geleden!

Maar goed, we hadden het over de kostprijs van de overheid.

208,5 miljard euro aan uitgaven.

Dat moeten we weer delen door het aantal werkenden in de privé-sector. In Vlaanderen, Wallonië en Brussel samen gaat dat over 3,57 miljoen personen.

Dat geeft 
 58.305 euro per jaar.

Neem je rekenmachientje er gerust even bij om de cijfers te controleren. Ik heb het ook een aantal keren moeten becijferen om deze getallen te geloven.

58.305 euro per jaar 
 dat is 4.858 euro per maand.

Iedere werkende in de privé-sector moet dus 4.858 euro per maand aan belastingen opbrengen om de overheidsuitgaven te financieren.

En als je de pech hebt om in Vlaanderen te wonen, dan wordt het zelfs nog meer. Die 4.858 euro is namelijk een gemiddelde en zoals je weet, draagt de Vlaming maandelijks nog eens 600 euro bij aan Wallonië.

Om de overheid te financieren, zijn er uiteraard steeds meer belastingen nodig.

Het overheidsbeslag bedraagt inmiddels 55%.

Dat wil zeggen dat van iedere euro die er in België verdiend wordt, er 55 cent naar de overheid gaat.

Meer geld voor de overheid, betekent echter ook minder geld voor de bevolking.

Minder geld om te investeren en te consumeren.

In een land waarin de burgers steeds minder geld hebben, heeft de economie het uiteraard moeilijk.

Ok, we kennen sinds 2008 een crisis en dat is een handig excuus om te verklaren waarom er geen groei meer is in België.

We vergeten dan gemakshalve dat de economie in de periode ervoor (2000-2006) ook amper groeide. De groei in deze periode bedroeg een schamele 1,6% op jaarbasis.

Als we het over een bredere periode bekijken, worden de cijfers alleen maar triester. De Belgische economie kende tussen 2000 en 2014 een groei van amper 1,3% op jaarbasis.

De groeiende overheid verstikt de economie.

Vlamingen beseffen dat echter maar al te goed. De Vlaamse partijen die een grote overheid genegen zijn (SPA en GROEN), halen in een recente peiling slechts 24,8% van de stemmen.

In Wallonië gebeurt echter precies het omgekeerde.

De Waalse partijen die streven naar een grote overheid (PS, PTB, Ecolo en CDH), halen daar samen 62,9% van de stemmen.

Een logische evolutie aangezien deze taalgroep een rechtstreeks belang heeft bij een grote overheid.

Bijna 3/4de van de bevolking heeft die overheid namelijk nodig voor zijn of haar inkomen. Je kan moeilijk vanuit die hoek enthousiasme verwachten voor een kleinere overheid.

De Vlaming wil dat wel, maar ziet zijn stem altijd verdampen in een linkse regering.

Je kan gewoon in Wallonië niet om de PS heen, waardoor de socialisten automatisch de basis vormen voor een federale regering.

En met de socialisten in de regering krijg je automatisch een links beleid met steeds meer overheid.

De conclusie, voor mij althans, is dat Wallonië en Vlaanderen twee gebieden zijn met een totaal verschillend idee over de rol van de overheid.

Als de Ă©ne kant “wit” zegt, hoor je aan de andere kant “zwart”.

Ik heb het dan niet alleen over economische dossiers.

Ook inzake migratie en justitie is er heel wat onenigheid.

Je hebt hier twee landsdelen die het zelden met mekaar Ă©Ă©ns zijn. Is het dan zo gek om te streven naar een model waarin iedere partij in zijn deel van het land de eigen visie kan realiseren?

Want dat lijkt me de enige manier waarop België op lange termijn kan blijven functioneren. Wie dat negeert, werkt het einde van dit land zelf in de hand.

 Maarten Verheyen

Trend: minder managers

http://www.mvonederland.nl/content/nieuwsbericht/trend-minder-managers?utm_source=MVO+Nederland+nieuwsbrief&utm_campaign=7dc26bd014-MVO_Nederland_Nieuwsbrief_2014_05_01&utm_medium=email&utm_term=0_5404cd981e-7dc26bd014-389294813

Een organisatie zonder managers, je leest er steeds vaker over. Er is zelfs een term voor: Holacratie.. Het kan veel geld schelen en  leidt tot nóg gelukkigere en productievere medewerkers. Glenn van der Burg schreef in 2012 al een blog: Ontsla alle managers!

Hoe dat in zijn werk gaat?

http://www.mvonederland.nl/content/praktijkvoorbeelden/meurs-hrm-initiatief-en-zelfregie-door-medewerkers

“Om snel te kunnen reageren op kansen in de markt, moet je als organisatie flexibel zijn. Dit vraagt om medewerkers die initiatief nemen en ondernemerschap tonen”, zegt Quint Dozel van Meurs HRM. Het bedrijf heeft alle managers ‘de deur uit gedaan’; medewerkers regisseren zelf hun werk.

http://www.mvonederland.nl/content/praktijkvoorbeelden/finext-benut-al-het-talent

"In klassieke organisaties wordt vaak maar een klein deel van de competenties van werknemers benut. Maar in hun privéleven regelen ze gewoon alles wat nodig is zelf. Waarom krijgen ze op hun werk niet dezelfde verantwoordelijkheid?" Finext, het bedrijf waar Alexander Berkhoff als consultant werkt, kiest voor een andere aanpak. "Thuis heb je toch ook geen functieomschrijvingen?"

http://www.mvonederland.nl/content/praktijkvoorbeelden/hoppenbrouwers-elektrotechniek-kracht-zit-in-onze-mensen

Hoppenbrouwers is een teamgestuurde organisatie. Er zijn geen managers maar 35 leidinggevenden die teams aansturen. Deze teams werken onderling samen. Werknemers voelen zich hierdoor bevrijd en krijgen de ruimte zich te ontwikkelen.

From 1 to 9 April the biggest event in Democracy International’s history took place: The Danube Democracy Rally

90 democracy activists from all over the world met to travel together through Vienna, Bratislava and Budapest, all EU capitals lying along the Danube, Europe’s longest river.

From 1 to 9 April the biggest event in Democracy International’s history took place: The Danube Democracy Rally. 90 democracy activists from all over the world met to travel together through Vienna, Bratislava and Budapest, all EU capitals lying along the Danube, Europe’s longest river.

I am thrilled that I had the opportunity to join this long journey and to meet with people face-to-face, in reality. No e-mail communication, no phone conferences, no social media channels to overcome the geographical distance. Instead, plenty of time for natural conversations and plenty of opportunities for getting to know each other and our activities. Seeing the real face and not only the digital interface is vital for building trust and deepening cooperation.

 So let us continue! Phone or e-mail us any time you want to tell us and the world about your democracy campaign, you wish to alert about undemocratic drawbacks or need some advice. We will help and spread the word as best as we can. And of course, meeting in person is also an option.

All the best,

 

Cora Pfafferott

 

  

Happy Memories: Danube Democracy Rally

During our Danube Democracy Rally more than 90 democracy activists from all over Europe and the world came together with the aim of learning from each other, deepening knowledge on direct democracy and having fun together. Travelling nine days along the Danube, we visited Vienna, Bratislava and Budapest. We had interesting and dynamic discussions around the topic of direct democracy and met with democracy activists from Austria, Slovakia and Hungary. We have produced videos, taken photos and written a summary on the journey. Lees meer...

Clashes by EU leaders show need of strong democracy

Ahead of the upcoming European elections to be held from 22 – 25 May and the appointment of the next EU Commission President, Democracy International demands to fully take into account the role of the European Parliament and to comply with the democratic procedures provided by the EU Treaties, including the convocation of a new, democratic EU Convention. Lees meer...

 DUTCH NATIONAL REFERENDUM LAW APPROVED

 

 On Tuesday, 15 April the Dutch Senate approved the Consultative Referendum Law. From the end of 2014 onwards, 300,000 Dutch citizens can trigger national non-binding referendums on laws and treaties (including EU treaties and international trade agreements like TTIP) after these pieces of legislation have been approved by the parliament. The law was co-introduced by the Referendum Platform, a Dutch organization campaigning for direct democracy that is affiliated with Democracy International.

Lees meer...

EU Candidate Check - Website online

 

The website for our EU candidate check is up and running. Contact your European election candidates and ask them to stand up for for real democracy in the EU.

Lees meer...

Save the Date: Democratic Europe Day 17 May 2014

 Our campaign team is organising a pan-European action day for a democratic Europe to take place on Saturday, May 17th. Lees meer...

Dit is hoe Waalse partijen meer zetels halen met minder stemmen

Het Belgische kiessysteem zit raar in elkaar, al is deze manier blijkbaar internationaal aanvaard. Het 

uiteindelijke resultaat en de machtsverhoudingen uit zich in het aantal zetels en niet in het aantal 

behaalde stemmen. In Wallonië heeft men veel minder stemmen nodig om een zetel binnen te halen. Vlamingen 

krijgen maar een zetel voor 47.531 stemmen, en de Franstalige mogen al juichen bij 35.299 stemmen. 

Lees meer...

Populisme en democratie: contradictie of tautologie?

Volgens critici zijn populisme en democratie onverenigbare uitersten. ...Integendeel, populisme zou zelfs kunnen helpen om burgers opnieuw te mobiliseren voor een maatschappelijk project. In het kader van de internationale conferentie “Power and Representation” nodigt de Leuvense onderzoeksgroep RIPPLE (Research in Political Philosophy Leuven) u uit voor een publiek debat over vraagstukken rond democratie en populisme. 

Lees meer...

1,2 miljoen kiezers van wie de stem niet werd gehoord

Alle stemmen zijn geteld, de winnaars en verliezers zijn bekend. Het aantal thuisblijvers ook: ze zijn uiteindelijk met om en bij de 800.000. Tel daar de totale blanco/ongeldige stemmen bij op en van ruim 1,2 miljoen kiezers werd de stem niet 'gehoord' bij deze verkiezingen. 1,2 miljoen van de 8 miljoen ingeschreven kiezers die in onderzoekstermen de 'totale niet-deelname' voorstelt. Dat is fenomenaal veel. En wat vooral opvalt, zijn de sterke regionale verschillen, niet enkel tussen Vlaanderen, Wallonië en Brussel-hoofdstad, maar ook tussen de provincies in Vlaanderen en zelfs binnen die provincies op kantonnaal niveau. In het algemeen steeg de opkomst in Vlaanderen met 0,50 procent. Het aantal blanco/ongeldige stemmen daalde met 0,44 procent. Van de Vlaamse provincies is Limburg de beste van de klas. Daar is de deelnamegraad het hoogst, net zoals het aantal blanco/ongeldige stemmen - niet verwonderlijk, want er is een significante samenhang tussen beide. Behalve in Genk, Tongeren en Borgloon steeg de opkomst. In Genk, Maasmechelen en Riemst steeg het aantal blanco/ongeldig stemmen. Limburgers zijn dus plichtbewuste kiezers, maar dat gaan stemmen vertaalde zich niet zelden in een blancostem of een ongeldige stem. De provincie Antwerpen is de slechtste van de klas wat opkomst betreft, wat meteen ook het lage aantal blanco/ongeldige stemmen verklaart. Al zijn er uitzonderingen. Als we de cijfers van de FOD Binnenlandse Zaken mogen geloven, dan steeg in Kontich (Antwerpen) de opkomst voor de federale verkiezingen van 90,07 (2010) naar 99,11 procent. In Oost-Vlaanderen zijn er geen zaken die uit de band springen. Brussel-hoofdstad spant de kroon inzake niet-deelname en het blancostemmen is ook daar relatief hoog. In totaal bracht 17,64 procent van alle ingeschreven kiezers geen/geen geldige stem uit. Bij Brussel valt op dat behalve in 'Sint-Joost' de opkomst is gestegen, maar dat in alle kantons ook de blanco/ongeldige stemmen in aantal toenamen.

Politiek gerommel

In West-Vlaanderen doen enkele kuststeden het al twee verkiezingen ondermaats: Oostende, Veurne en Nieuwpoort. De opkomst in Oostende is zelfs verder gedaald tot minder dan 90 procent. Dat ging dan weer gepaard met een daling van de blanco/ongeldige stem. In 2010 bedroeg de totale niet-deelname 1,22 miljoen kiezers, maar toen ging het om fel overtrokken en gecontesteerde verkiezingen, want na de val van een regering. En veel kiezers waren het politiek gerommel beu. Dat we (weliswaar vooral aan Waalse en Brusselse zijde) ook vandaag na een min of meer normale, zij het fel gepolariseerde en bevochten campagne zo massaal niet-deelnemen, roept toch vragen op. Het postelectoraal onderzoek naar de stemkeuze van de Vlaamse kiezers draait andermaal op volle toeren. Wordt dus vervolgd. Tom Schamp, faculteit Politieke en Sociale Wetenschappen, Universiteit Gent

Bron: De Morgen - 28-05-2014

Inbreng van een bezorgde burger:

Is het nog van deze tijd dat we verplicht worden om leiding buiten onszelf te accepteren (en zelfs verplicht te verkiezen); is dat niet fundamenteel de deur openzetten voor gebrek aan persoonlijke verantwoordelijkheid en betrokkenheid van mensen bij gemeenschappelijk aangelegenheden (bijv. zorg voor elkaar en het milieu)? Doen mensen gewoon niet uit balorigheid mee met populisten, vanuit een diepe afwijzing van wat Manu Claeys (Straten Generaal, Antwerpen) noemt: de “betweter-politiek”?

Is het geen (hoog) tijd om de mondige en vaak hoog opgeleide mensen van vandaag eindelijk de mogelijkheid te geven van een rechtstreekse stem in bestuurlijke/wetgevende aangelegenheden die hen aanbelangen (basisdemocratie, bindend referendum op volksinitiatief)?

Recente voorbeelden van zaken die “in de achterkamer” werden/worden beslist en waarbij ernstigevragen gesteld kunnen worden of ze wel in het belang zijn van de mensen/burgers (of eerder van de bankiers en andere grootkapitalisten):

    • Het verdrag op het Europees StabiliteitsMechanisme (ESM), waarbij lidstaten naar willekeur van de ECB (Europese Centrale Bank = geen overheidsinstelling onder democratische controle van de burgers!) verplicht kunnen worden om zich garant te stellen voor schulden van andere landen (“verplichte solidariteit” en afstand van soevereiniteit zonder referendum?)
    • Het momenteel in onderhandeling zijnde Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP), een handelsakkoord tussen de VS en Europa, met als doel het laten wegvallen van praktisch alle barriĂšres tussen de VS en Europa op vlak van handel en investering. Toponderhandelaar aan de Europese kant is onze eigenste Karel De Gucht, Europees commissaris voor Handel, die hierdoor veel jobs in het vooruitzicht stelt. Meest omstreden bepaling: de Investor-State Dispute Settlement (ISDS), waarmee privĂ©bedrijven de overheid van een land rechtstreeks aan kunnen klagen, wanneer dat land een wet invoert die nadelig is voor het bedrijf!

 

Twee democratieën naast elkaar

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/opinieblog/discussie/1.1980412

Zelfbediening

Een economische methode die ons veel welvaart heeft gebracht is het idee van de zelfbediening; in de suppermarkten, benzinestations enz.

Welke besparingen zou de samenleving realiseren moest ook onze volksvertegenwoordigers vervangen worden door zelfbediening?

Politici zullen (lees mogen) op dit idee niet op komen natuurlijk, want ze worden zo goed als overbodig. In een economie prijst de consument de inefficiënte bedrijven uit de markt. Wie drijft de inefficiente politiek er uit? Hier ziet men scherp het dillemma waarmee de samenleving te maken heeft: de burger zit gevangen. Hoe kan hij hier ooit uit ontsnappen en zelf zijn wetten vorm geven? Volgens mij zal de crisis een tweedeling veroorzaken; diegenen die zelf zijn vrijheid niet ter hand wilt nemen en op de overheid blijft leunen over wat hij moet denken, doen en hoe hij moet stemmen. En aan de andere kant vormen zich vrije burgers die zelf hun samenleving vorm willen geven. We leven in een overgangsfase en de vrijen en gekluisterden zullen nog een lange tijd met elkaar moeten zien op te schieten. Zo'n hybride samenleving kan men bewerkstelligen door het Bindend Referendum Op Volksinitiatief mogelijk te maken. Dan blijft iedereen vrij ook diegenen die kiezen om onvrij te zijn. Diegenen die hun vrijheid willen ontwikkelen hebben het recht op het BROV.

 Definities van democratie voor de beginnende activist

Democratie is de wetgevende bevoegdheid van de burger in een geografische omschrijving (gemeente, provincie, staat, ..). 

Deze wetgevende bevoegdheid kan direct uitgeoefend worden of via vertegenwoordiging .

Directe wetgevende bevoegdheid wordt uitgeoefend bij middel van  het “referendum op volksinitiatief”. 

 

– Directe democratie:

Wetgevende bevoegdheid bij “referendum op volksinitiatief” wordt meestal aangeduid met “directe democratie”. 

Het plebisciet (referendum op initiatief van de overheid) behoort niet tot de instrumenten van de directe democratie en is dan ook, bv in Zwitserland, niet toegelaten.*1 

Bij directe democratie wordt meestal het eenvoudig meerderheidsprincipe toegepast (50%+1). De tegenstanders verwijzen dan naar de “dictatuur van de meerderheid”. Nochtans zijn bijzondere meerderheden een dictatuur van de minderheid en is de remedie dikwijls erger dan de kwaal.*2

In sommige gevallen blijkt een dubbele meerderheid op een brede aanvaardbaarheid te kunnen rekenen, bv in Zwitserland wordt een dubbele meerderheid toegepast in het geval van een grondwetswijziging.

 – Verkiezingen:

Verkiezingen hebben niets met democratie te maken, zij zijn een instrument om leiders  aan te stellen. 

Verkiezingen zijn, ook in een democratie, niet geschikt en ook niet bedoeld om een beleid te laten bepalen door de burgers.  *3

Als  er leiders aangesteld moeten worden zijn verkiezingen een aanvaardbaar systeem, bv Rechters, Burgemeesters,  Gouverneur van de Centrale Bank, ministers, ...

In sommige verkiezingssystemen kan wel een “democratisch element” voorkomen, het “algemeen stemrecht” (Bernard Manin). Omwille van dit “democratisch element” wordt soms naar verkiezingen verwezen als  “democratische verkiezingen”, dikwijls dan nog ten onrechte. 

 – Loting:

Een democratisch aanvaardbare vertegenwoordiging kan bereikt worden door loting.*4

 Bespreking 

 Meestal worden verschillende systemen naast mekaar gebruikt omdat dit de beste waarborg geeft om een machtsevenwicht te bereiken en misbruik te voorkomen.  Een perfect systeem bestaat er niet, het is dus vergelijken en afwegen wat de meest aanvaardbare resultaten oplevert. Uit vergelijkende studies blijkt dat, in wat “democratische systemen” genoemd wordt, het systeem waar ook “directe democratie” gebruikt wordt tot de meest aanvaardbare behoort.

 In een authentieke democratie is de burger soeverein, wat betekent dat er geen hogere macht is dan de wetgevende macht van de burger. 

Er is momenteel maar één land in de wereld met dit bestuurssysteem en dat is Zwitserland.  De Zwitserse burger beslist op volksinitiatief  bij bindend referendum over zijn grondwet.

In de meeste westerse landen is tijdens de “omwenteling” een “electoraal aristocratisch”*5 systeem ingesteld. In vergelijking met bestuur door een aristocratie met erfrecht was dit al een  hele stap. Het waren echter enkel de rijken en sommige vooraanstaanden (priesters, notabelen, ..) die zich kandidaat konden stellen en aan de verkiezingen deelnemen. 

Mettertijd werd het kiesrecht en het recht om zich kandidaat te stellen uitgebreid tot alle burgers op basis van gelijkwaardigheid, het zogenaamd “algemeen stemrecht”. 

Dit “algemeen stemrecht” is dan het “democratisch element” (Bernard Manin) dat toegevoegd werd aan het “electoraal aristocratisch” systeem.  

De toevoeging van dit democratisch element veranderd echter niets aan het basisontwerp van een “electorale aristocratie”. 

Het is duidelijk dat het systeem van “electorale representatie” nooit bedoeld was om “democratisch” te zijn, integendeel, het was duidelijk gericht tegen elke vorm van “democratie” (Francis Dupui-DĂ©ri).

In de meeste westerse landen is bovendien ook dit “democratisch element” in het “electoraal representatief” systeem verloren gegaan. Meestal kan men nog wel op gelijke basis aan de verkiezingen deelnemen maar voor de rest is het gelijkheidsbeginsel volledig verdwenen. 

Dit door het invoeren van een kiesdrempel voor een eerste zetel, het niet proportioneel toekennen van zetels, het bevoordelen van de lijstvolgorde zoals die ingediend wordt door de politieke partijen, het toekennen van subsidies aan partijen  in functie van het aantal effectief verkozenen, het uitsluiten van verkozenen voor deelname aan het wetgevend werk door het vormen van een meerderheidscoalitie in de regering, het opstellen van een “regeer programma” na de verkiezingen, de duidelijke beïnvloeding van het stemgedrag van de verkozenen door het toepassen van de partijdiscipline (stemmen in partijblokken). ...

Veel van de zogezegd democratische landen zijn dus in feite enkel nog een “electorale aristocratie” met daar boven op een sterke “particratie”. 

In de meeste staten die geen democratie hebben noemen politici alles dat enigszins verband houdt met politiek  “democratisch” om zo het begrip “democratie” uit te hollen en de mensen te misleiden. In de meeste gevallen gaat het dan over een “informatief recht”, “inspraak”, “participatie” of uitzonderlijk een “beslissingsrecht”, meestal in een of ander ondergeschikt domein. 

Dit kunnen waardevolle onderdelen zijn van een democratisch bestuurssysteem  maar ze houden geen wetgevende bevoegdheid in.

 Voorwaarden voor de instelling van een “democratie” zijn onder meer:

- vrijheid van meningsuiting, het gelijkheidsbeginsel, vrijheid van vereniging, een goed functionerend rechtssysteem en een fundamenteel respect voor de medemens.

Niet alle samenlevingen kiezen voor een democratische bestuursvorm, de burgers kunnen bv voorkeur geven om de soevereiniteit  over te dragen aan een monarchie*6 of zij kunnen het primaat van een goddelijke wet, of de interpretatie ervan, boven de burgerlijke wetten stellen, enz.. .  

Het is ook mogelijk dat een democratie maar kan bereikt worden via bv via een vorm van sociocratie *7, die zich dan richt op een evolutie naar democratie, daar onderling vertrouwen een basisvoorwaarde is voor democratie, en ook dit vertrouwen is niet vanzelfsprekend in alle omstandigheden.

 Zo zal bv de overgang van een dictatuur waar de samenleving van bevolkingsgroepen gebaseerd was op onderdrukking niet zonder begeleiding en overgangssystemen naar een democratie kunnen evolueren. Wat door de meeste westerse landen aangeboden wordt in dergelijk geval is een “electoraal representatief systeem”, wat uiteraard ook geen democratie is, en dat dan ook in zich reeds de kern van mislukking draagt vermits de ware aard ervan snel zal blijken. (Arabische lente, ..)

 Secessie en vrije associatie behoren ook tot de instrumenten van de Directe Democratie. Voorbeeld: Zwitserland – de afscheiding van de Jura van het kanton Bern. *8

 Noot:

 * 1 – Voorbeeld: recent de Krim in OekraĂŻne, de koningskwestie in BelgiĂ«, 


 * 2 – "social choice" theories (the field of social choice economics)


 May's theorem: mathematically proving that simple majority voting is the only anonymous, neutral, and positively responsive social choice function between two alternatives. That is, it's the only rule that meets those three categories.

 * 3 - The "idea that electoral participation means popular control of government is so deeply implanted in the psyches of most Americans that even the most overtly skeptical cannot fully free themselves from it" (B.Ginsberg)

 * 4 – Loting : burgers aangewezen door loting, bv de volksjury bij een Assisenzaak. 

 * 5 – Aristocratie: geregeerd door de besten http://nl.wiktionary.org/wiki/aristocratie

 * 6 – referendum in Liechtenstein http://nos.nl/koningshuis/artikel/390245-prins-liechtenstein-houdt-vetorecht.html )

 

*7 - bedoeld wordt het principe van de sociocratie. Toepassingen met “verkozen afgevaardigden” behoren uiteraard niet tot de democratische principes (electorale aristocratie).

 

* 8 - http://www.swissworld.org/en/politics/general_information/the_cantons/

There are also some communes which want to change cantons. In a celebrated case in 1996, the whole country was called to vote on whether the village of Vellerat, with a population of 70, should be allowed to leave canton Bern and join canton Jura. Its wish was granted.

 

 In the case of the Canton of Jura, important questions were settled by reference to customary international law under the laws of State succession. This was particularly the case in the area of succession of goods, debts and public institutions, as well as with respect to agreements and treaties concluded by the government in Berne with foreign countries and with other Cantons. In this process, various international instruments and the reports of the International Law Commission of the United Nations were taken into consideration.

Since international law was applied in this particular case of ‘cantonal secession’ it can be presented as an illustration of State succession.

(Succession of states is a theory and practice in international relations regarding the recognition and acceptance of a newly created sovereign state by other states)

 Bibliografie:

 Jos Verhulst en Arjen Nijeboer – Directe Democratie

http://www.democracy-international.org/sites/default/files/PDF/Publications/2007-05-01_dutch_direct_democracy-nl.pdf

 Matsusaka – For the many or the few

http://press.uchicago.edu/ucp/books/book/chicago/F/bo3615566.html

 

Jeremy Waldron, 1999, Law and Disagreement.

http://chicagounbound.uchicago.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=5109&context=journal_articles

 James M Buchanan – Stability of solutions

http://www.montana.edu/econ/hfretwell/332/buchananpublicchoice.pdf

 Condorcet - Essay on the Application of Analysis to the Probability of Majority Decisions

http://www-groups.dcs.st-and.ac.uk/~history/Biographies/Condorcet.html

 Allen Buchanan –  Theories of Secession

http://philosophyfaculty.ucsd.edu/FACULTY/RARNESON/Courses/BuchananTheoriesofSecession.pdf

 Bernard Manin – The principles of representative government 

http://partipirate.re/doc/tresors/The-Principles-of-Representative-Government,-Bernard-Manin-CUP-1997.pdf

 Francis Dupuis-DĂ©ri – DĂ©mocratie. Histoire politique d’un mot aux États-Unis et en France

https://www.youtube.com/watch?v=KVW5ogGDlts

 David Van Reybroeck – Tegen verkiezingen

http://www.hetbetereboek.be/content/david-van-reybrouck-over-zijn-boek-tegen-verkiezingen

 Terrill Bouricius – Democracy Through Multi-Body Sortition: Athenian Lessons for the Modern Day

http://www.publicdeliberation.net/jpd/vol9/iss1/art11/

 John Gastil and Robert Richards – Making Direct Democracy Deliberative through Random Assemblies       

http://www.ssc.wisc.edu/~wright/ASA/Gastil%20and%20Richards%20Real%20Utopia%20Proposal%20--%20Random%20Assemblies.pdf

  Paul Nollen

www.democratie.nu

www.participedia.net

Opgelet met burgerjury en loting als politiek instrument

In principe kan het een interessante aanvulling zijn van het democratisch instrumentarium.

Het mag echter niet de soevereiniteit van de burger in het gedrang brengen, in die zin kan het enkel een aanvulling zijn van de “Directe Democratie” zoals wij die voorstaan.

Zo is er bv het experiment met de burgerjury in Oregon, gestart in 2011.

http://healthydemocracy.org/citizens-initiative-review/  

 Ofschoon er instellingen zijn die trachten het burger jury systeem op een onafhankelijke en objectieve wijze te laten functioneren bv http://jefferson-center.org/how-we-work/citizen-juries/ is dit niet vanzelfsprekend.  www.participedia.net *1

De kans dat het burgerjury systeem, en de resultaten ervan, misbruikt worden door de politieke machthebbers is zeer groot. (manipuleren van de werking, negeren van de resultaten, “Cherry picking”,..). Vandaar dan ook dat het enthousiasme voor de burgerjury vanwege sommige politici best met enig  inzicht in de materie benaderd wordt. 

 Wie de wijze van samenstelling van de jury bepaald (bv enkel vrijwilligers) , de thema's bepaald de moderatoren aanstelt (wie doet de selectie, wie betaald ze,..) , de experten aanstelt (wie doet de selectie, wie betaald ze,..) ,de vergoedingen voor de Juryleden bepaald (wie bepaald dat, wie betaald dat,..) de resultaten van de werkzaamheden beschrijft en over de publicatie beslist

Die bepaald in grote mate ook de uitkomst.          

Het is dus essentieel dat er een basisset aan regels gerespecteerd wordt om een burgerjury op een, voor een democratie, aanvaardbare wijze te laten functioneren.

Enkel dan kan de burgerjury een waardevolle bijdrage leveren aan “Meer Democratie”. 

Binnen het huidige wettelijk kader, en dus zuiver informatief, zal er in een duidelijke contractuele overeenkomst van bij de start nauwgezet moeten op toegezien worden dat het de  bezigheidstherapie overstijgt. 

Het is bekend dat politici zelfs de contractuele overeenkomsten met burgerjury niet nakomt als  de resultaten niet passen in de politieke strategie van dat ogenblik. Dit hypothekeert natuurlijk de toekomst van burgerjury projecten, in dit opzicht verschilt het niet van de meeste andere “participatieve” projecten.

 Het kernprobleem is dat het burger jury systeem niets wijzigt aan het machtsevenwicht (of het totaal gebrek aan enig evenwicht)  in het huidige electoraal (aristocratisch) representatief systeem.

 

Referenties:

*1 http://www.participedia.net/en/cases/british-columbia-citizens-assembly-electoral-reform

 Verschillende kleine partijen aanvaarden verkiezingsuitslag niet‏

"Ze halen de technische problemen bij het uitbrengen en tellen van de stemmen aan, alsook het feit dat ze te weinig media-aandacht gekregen hebben in vergelijking met grotere partijen. Daarnaast zint ook de kiesdrempel van vijf procent hen niet, alsook het feit dat ze geen aanspraak kunnen maken op overheidsmiddelen."

bronnen: zie links

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/VK14/1.1989289

http://www.deredactie.be/permalink/1.1989289

Na de kiezers spreken de keizers

"Vaak volgt na de strijd om de stem, nog een tweede gevecht: de strijd om de coalitie. Die strijd wordt meestal in achterkamertjes beslecht. Na de kiezers zijn dan de keizers aan de beurt."

Ook de Europese kiezers moeten het vaststellen: in ingewikkelde politieke entiteiten volstaat het vaak niet verkiezingen te houden om te weten wie morgen regeert. Vaak volgt na de strijd om de stem, nog een tweede gevecht: de strijd om de coalitie.

Die strijd wordt meestal in achterkamertjes beslecht. Na de kiezers zijn dan de keizers aan de beurt, in casu: de leiders van de 28 landen. Zij hebben altijd de Europese leiders aangewezen in achterkamers.

Het Europees Parlement wou dat veranderen, ofschoon dit niet in de Europese verdragen is voorzien. De vijf grote fracties droegen in de verkiezingen elk eenSpitzenkandidaat voor en beloofden dat ze die van de grootste partij met z'n allen zouden steunen als voorzitter van de Europese Commissie. Dat werd Jean-Claude Juncker van de EVP.

Maar de regeringsleiders van de 28 EU-landen vinden het hĂșn voorrecht de Commissievoorzitter aan te wijzen. Sommigen staan daar nog harder op dan anderen. De Britse, Nederlandse en Zweedse premiers deden deze week een poging om Juncker te kelderen; de Duitse kanselier Angela Merkel liet zich niet vangen. De Britse premier probeert nu de Italiaanse premier aan zijn kant te krijgen.

Herman Van Rompuy, zelf ooit aangewezen door de keizers, niet door de kiezers, moet een oplossing vinden. De kans dat zijn partijgenoot Juncker het haalt, lijkt met de dag kleiner te worden.

Toch mag men de zet van het Parlement niet afschieten. Het is goed dat geprobeerd is de kiezers wat meer en de keizers wat minder invloed te geven, al zal die poging wellicht ten vroegste volgende keer lukken.

Ook in België zijn intussen de keizers aan zet.

De Duitstalige landgenoten hebben als enigen al een regering, al zit de grootste partij CSP er niet in: de anderen vormden een coalitie. En de socialist Lambertz (PS) moest daarin de duimen leggen voor de regionalist Oliver Paasch van ProDG.

In Wallonië en de Franse Gemeenschap pogen de PS- en CDH-keizers een coalitie te smeden. In Brussel ook, samen met het FDF, maar ze moeten nog een akkoord vinden met de Vlamingen die hun coalitie al maakten: Open VLD, CD&V, SPA.

In Vlaanderen pogen N-VA- en CD&V-bonzen een akkoord te sluiten.

En federaal is een poging gaande om N-VA, CD&V, CDH en MR op Ă©Ă©n lijn te krijgen. Sinds de PS heeft laten weten weinig zin te hebben in federale regeringsdeelname, lijkt die poging enige kans op slagen te hebben. Al kan het zijn dat de PS-keizers een oude krokodillentruc toepassen: doen alsof een prooi je niet interesseert, wachten tot je concurrent struikelt, en dan genadeloos toehappen. Nadien volgt dan weerbusiness as usual.