Was de Brexit een eerste testrit?

Afdrukken

We kregen weer heel wat vragen en opmerkingen binnen op ons Brexit-artikel zoals: "Dit was als leren rijden in het Brussels spitsuur. Iets waar je geen ervaring mee hebt oefen je eerst op een veiliger plaats." en ook "Referenda blijken de kiezer meestal een binaire keuze op te dringen". In feite gaat de vraag erover hoe in grote gemeenschappen volkssoevereiniteit kan gegarandeerd worden. Anders gezegd: hoe kan gegarandeerd worden dat elke stem gehoord wordt, dat iedereen mee kan beslissen. Inspraak is een begin maar onvoldoende want 

als een elite nog steeds beslissingen neemt boven de gemeenschap, staat die gemeenschap nog steeds nergens. Dan blijft het ongenoegen en uit dit zich in "dwars" liggen of "stemmen met de voeten" zoals Roland Duchâtelet dat uitdrukt. Dat verkiezingen en een parlementair systeem, zoals de meeste mensen geloven, synoniem zijn voor democratie is eveneens een misvatting. 

Want dit electorale aristocratische systeem garandeert geen volkssoevereiniteit. En zeker niet met een particratie. Alleen het Bindend Referendum Op Volksinitiatief kan een democratie garanderen in een parlementair systeem. Als dat parlement de volkswil uitvoert, wat de definitie is van democratie, dan zullen er geen referenda nodig zijn. Doch dat is zeker nu niet het geval en dat is ook een onmogelijkheid, want de perfectie is alleen benaderbaar. Een 72-jarig-Zwitser heeft 1000 keer de kans gehad aan een referendum mee te doen. Die burgers hebben daardoor een democratische cultuur en grote schokken worden gedempt door vele beraadslagingen en referenda.