Het einde van de particratie?

Hoofdcategorie: Dynamisch

Particratie is al bij al nog zo'n slecht systeem niet, zeker in vergelijking met andere regeringsvormen. We hebben in België vrij lang van vrijheid van meningsuiting, vrijheid van vereniging en nog enkele andere fundamentele vrijheden kunnen genieten. De politieke klasse was er blijkbaar van overtuigd dat dergelijke vrijheden wel leuk stonden, zolang de beslissingsmacht natuurlijk maar bij hen bleef. Helaas, zelfs de bescherming van die fundamentele vrijheden kunnen we niet toevertrouwen aan de zelfverklaarde 'volksvertegenwoordigers' in het parlement.

Met de wetten tegen de holocaust en het racisme werd de vrijheid van meningsuiting afgeschaft. Diegenen die die afschaffing vergoelijkten en minimaliseerden door te stellen dat dat nu toch echt wel heel schadelijke dingen zijn die nu eenmaal verboden moesten worden, en dat we 'voor de rest' toch nog wel heel vrij bleven, komen bedrogen uit. Na het revisionisme en het racisme zijn er plannen om ook 'islamofobie' en 'homofobie' strafbaar te maken, censuur smaakt naar meer. Het gaat trouwens ook niet meer enkel over het lot van enkele 'marginale' revisionisten, of hardleerse racisten, nee, de wetten tegen de vrije meningsuiting worden ook gebruikt voor openlijke politieke afrekeningen. Na een eerder proces van het staatsgesubsidieerde CGKR tegen het toenmalige Vlaams Blok, wordt het Vlaams Belang nu opnieuw geviseerd met het risico een deel van zijn partijfinanciering te verliezen. De maskers beginnen dus langzaam af te vallen. Geen sprake van 'volksvertegenwoordiging' in het parlement, maar een koele machtsstrijd waarbij alle middelen goed zijn om de politieke tegenstander te verslaan.

We moeten niet naïef zijn, Montesquieu verdeelde de politieke macht in drie delen (wetgevende, uitvoerende en rechterlijke) enkel in de hoop dat de elites elkaar voldoende zouden tegenwerken zodat de vrijheid van de burgers gewaarborgd bleef. In een particratie is daar nog een extra beveiliging bijgekomen door ook verschillende partijen tegen elkaar op te zetten in een machtsstrijd. Die beveiligingen blijken echter ruimschoots onvoldoende. Van een scheiding tussen wetgevende en uitvoerende macht is in België al langer geen sprake meer en nu beginnen de partijen elkaar met hun eigen middelen - via wetten en (het afnemen van) belastinggeld - te bevechten in plaats van de machtsstrijd tijdens verkiezingen te laten beslissen door de bevolking, zoals het hoort in een particratie.
We moeten dus niet naïef zijn want macht smaakt naar meer, en na de wetgevende en de uitvoerende macht zullen de partijen ook steeds meer in de pap te brokken willen hebben in de rechterlijke macht (daar zijn ze trouwens al langer mee bezig) en de media-macht (via de met belastinggeld betaalde VRT zitten ze daar nu al goed). De uiteindelijke dupe zal natuurlijk de voltallige bevolking zijn die haar vrijheid nog veel sterker ingeperkt zal zien en na het 'generatiepact' nog talloze andere 'offers' zal moeten opbrengen.

Dat de aanval deze keer vanuit linkse hoek komt tegen een rechtse partij is verder totaal irrelevant. Zowel (extreem-) links als (extreem-) rechts hebben al laten zien tot wat ze in staat zijn. Het gaat dus niet over de vraag welke partij het gelijk aan haar kant heeft. Dat soort politieke discussies zijn enkel zinvol binnen een robuust democratisch of particratisch kader. Het gaat er om dat het huidige particratische kader, met zijn vrijheden en eerlijke verkiezingen, in ijltempo wordt afgebroken, en we kunnen er enkel zeker van zijn dat wat in de plaats zal komen géén democratie zal zijn.