Vrij Informatie Netwerk

Afdrukken

In België is het democratisch gehalte nog lager dan in een gewone particratie, maar nochtans denken veel mensen zelfs dat het een democratie is.
Dat idee ontstaat waarschijnlijk omdat het hen van kindsbeen af via de scholen wordt ingeprent door het zichzelf als democratisch bestempelende particratische regime. De grote meerderheid van de politici heeft het ook al voortdurend over “onze democratie”.
Maar toch, bij de meeste mensen gaat er wel een belletje rinkelen, wanneer je hen tijdens een gesprek de juiste pro-democratische argumenten aanreikt.

Omdat dit juist het geval is, moet de staat proberen om zichzelf als zijnde “goed of onmisbaar voor de mensen” verkopen, hetgeen een aardsmoeilijke taak is. Zeker vermits de vele grote en kleine schandalen, zowel op financieel als intellectueel vlak, waaraan het regime zich schuldig maakt.
Het is een enorme karwei om alle stinkende dampen die hun manier van doen, gaande van “postjes pakken”, over het vertellen van leugens, tot het steeds maar weerkerende impliciete betoog voor staatsopvoeding, af te schermen en te absorberen.

De staat kan daar best een hulpje, en zeg gerust maar een heel leger hulpjes voor gebruiken.
Hiervoor gebruikt de staat uiteraard de instituten die enerzijds door hen beheerd en gecontroleerd worden, en anderzijds veel contact hebben met de burgers. Ten eerste is er gelukkig voor hen de publieke omroep die hen relatief meer aan het woord laat dan de oppositie of publieke dissidente stemmen.
Of die het soms op verzoek zelfs nog iets grover speelt, als we dit hier mogen geloven. (doorscrollen tot 29 september, of als u dit later leest, gaan zoeken in het archief) “Patrick Janssens wilde onder geen beding met Vlaams Belang in debat of discussie gaan op de VRT” Vandaar dat Filip Dewinter niet te zien was in “terzake 06” van vrijdag 29 september.
Verder zijn er nog een hele rits kranten, die bijna volledig aan de kant staan van het regime en waar er af en toe wel eens een excuus -Truus van de oppositie aan het woord mag komen. Kritische vragen worden door journalisten aan de politici met een juiste partijkaart zelden gesteld.

Gelukkig zijn er nog altijd mensen die actief de leugens opsporen en bekampen, zij zijn vooral actief op het Internet. Tegenover de situatie vroeger is het internet natuurlijk een verbetering, maar een blog of een internetkrant hebben nu eenmaal een vrij klein publiek. Dat komt omdat het zoeken op het web meer inspanning vergt dan ‘s morgens je krant te lezen bij het ontbijt.

Wat het andere belangrijke kanaal, zijnde de scholen betreft: op pagina 84 van N 041223 beleidsnota Onderwijs en Vorming, geschreven door minister van onderwijs Frank Vandenbroucke zien we letterlijk staan:

”Burgerschapsvorming kan echter niet beperkt blijven tot het curriculum. Het curriculum en projecten alleen kunnen de waardevorming niet fundamenteel beïnvloeden. Het schoolklimaat, de participatiecultuur, en de degelijkheid en de netheid van de schoolgebouwen moeten de waarden en normen die in de lessen worden aangemoedigd, ondersteunen. Zo kunnen leerlingen de burgerzin die in de lesinhouden vervat is, in de schoolgemeenschap toepassen.”

Hier is dus weeral een voorbeeld van de politiek correcte logica dat de school niet alleen dient om ervoor te zorgen dat het kind bepaalde zaken “kent en kan” maar ook moet bepalen wat een kind “denkt en doet”. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat een school de “normen en waarden“ van zijn leerlingen moet gaan vervormen? De opvoeding van kinderen hoort tot ze achtien jaar zijn tot de verantwoordelijkheid van de ouders. Daarna wordt het kind, tenzij in uitzonderlijke omstandigheden, meerderjarig en is het zelf verantwoordelijk voor wat het doet. Ouders hebben de plicht -velen zien het gelukkig als een recht- hun kinderen zelf op te voeden en de verantwoordelijkheid voor een eventuele mislukking niet naar de overheid door te schuiven.

En nauwelijks enkele pagina’s verder, op pagina 88 kunnen we lezen:

”De brede school kan een antwoord bieden op de vele vragen waarmee scholen worden geconfronteerd. Er wordt steeds meer verwacht dat scholen de jongeren zeer uiteenlopende competenties bijbrengen en een actieve rol opnemen in hun opvoeding.”

De vraag is natuurlijk wie dat verwacht. De ouders of de minister? Is het niet eerder het onderwijs die de opvoedende taak van de ouders afpakt, en daarna zegt dat er meer en meer verwacht wordt en dat er allerhande “competenties worden bijgebracht”.

Dus ook hier probeert de staat overduidelijk een invloed te hebben op hoe de kinderen denken.

De informatie wordt dus sterk gemanipuleerd, door liegen, controle over de media, en invloed via scholen. Trouwens ook het feit dat mensen gewoon geen 3, 4, 5 jaar blijven onthouden wat er zoal aan schandalen gebeurd is, speelt in het voordeel van de staat.

Om al deze feiten die op al dan niet natuurlijke wijze zorgen voor het vergeten van allerlei schandalen te omzeilen, heb ik misschien een oplossing gevonden. Een soort van collectief geheugen. Een kleine groep mensen kan zich bezighouden met de verspreiding van alle politieke informatie die ze maar kunnen vinden. Uitspraken op het radio- en televisienieuws, in interviews en opiniestukken, kunnen “genoteerd” en becommentarieerd worden. Ook kunnen we informatie verzamelen over politici. Informatie waar de politici het zelf niet graag over hebben, zoals schandalen en tekenen van onbekwaamheid. Bijvoorbeeld op internetfora, en uit lezersbrieven, op sites van specialisten... We kunnen ook zelf actief informatie verzamelen, door zelf naar specialisten te gaan, of naar debatten te gaan, om de politici zelf hun mening te vragen. Ook per e-mail kunnen we vragen van burgers of eigen vragen doorsturen, en uiteraard ook opvolgen. Later kunnen we de politici dan ook nog confronteren met wat ze allemaal gezegd, beloofd en gedaan hebben, en hen wijzen op de eventuele tegenstellingen. De test-aankoop van de politiek zeg maar.

Vlak voor de verkiezingen krijgen de ledan dan een overzicht per partij en politicus, wat zij zoal gedaan hebben, en of ze zich door de burgers, dan wel door de macht hebben laten leiden.

Er zal dus een netwerk opgestart worden dat al deze schandalen verzamelt en per gsm en/of per e-mail doorstuurt naar de leden. Op verschillende nog uit te zoeken manieren moeten mensen zich voor dit netwerk kunnen inschrijven. Ik denk aan een inschrijvingscampagne op het internet, maar ook aan straatacties en het bussen van pamfletten. Ook kan er actie gevoerd worden in bijvoorbeeld voorgeselecteerde groepen, zoals internetfora die zich reeds bezighouden met politiek, en waar dus relatief meer geĂŻnteresseerden zijn.