Commentaren op de brullende Ierse tijger

Afdrukken
  • Enkele recent gestarte petities omtrent de herziening van het Verdrag van Lissabon
  • Van Bommel: Iers ‘nee’ opsteker voor Europa
  • Persbericht http://onzezeg.be/ stop ratificatie Lissabon-verdrag
  • Natan Hertogen dient een Verzoekschrift in bij Vlaams Parlementsvoorzitster Marleen Vanderpoorten.
  • De Ierse tijger brult, de Europese Unie huivert - Alexander Hoefmans
  • Ieren zullen herkansing krijgen
  • LVSV: Liberale studenten vragen respect voor uitkomst Iers referendum
  • De mensen begrijpen Europa niet
  • Overzicht berichtgeving en opinies op Indymedia
  • Geen referendum nodig over Verdrag Lissabon

Enkele recent gestarte petities omtrent de herziening van het Verdrag van Lissabon

http://www.politiek.be/petitie/ondertekenen/9-herziening-verdrag-van-lissabon (NL)


Een pol in UK heeft op een dag tijd een record aantal handtekeningen verzameld om de ratificatie tegen te houden. De regeringen gaan evenwel ongehinderd evrder en proberen zelfs in ijltempo de ratificatie door hun parlementen te jagen, terwijl juridisch zij hiermee de Europese wetgeving aan hun laars lappen. De bruger wordt gewoon gebypassed. Zie http://petitions.pm.gov.uk/Abandon-Lisbon/ en http://www.openeurope.org.uk/


http://www.lapetition.be/petition.php?petid=2538 (FR)
Vu le rejet par référendum du traité de Lissabon nous demandons une révision du texte du traité, une division de ce traité en sujets bien sépararés et que chaque sujet soit soumis à un référendum dans chaque pays membre de la communauté européenne. En plus, chaque pays membre doit avoir l'option (par référendum) de se retirer de la communauté européenne bienque restant dans les accords de libre commerce et de mobilité des personnes et des biens.


Bent u akkoord dat het Verdrag van Lissabon moet herzien worden?
http://www.workforall.org/drupal/en/node/181

Welcome to give advise to Free Europe Constitution under "DISCUSSION" at the front page of www.FreeEurope.info. The responses will determine the future of this vote-online site.


  Van Bommel: Iers ‘nee’ opsteker voor Europa

http://www.sp.nl/nieuwsberichten/5709/p446
13-06-2008 • Het Ierse verzet tegen het Verdrag van Lissabon is volgens SP-Kamerlid Harry van Bommel een geweldige opsteker voor Europa. “Het biedt alle lidstaten de kans om een échte discussie over de toekomst van de EU aan te gaan. Met het Ierse ‘nee’ is het Verdrag van Lissabon zo dood als een pier. Het ratificatieproces dat in Nederland halverwege is, dient nu te stoppen.” Van Bommel reisde op uitnodiging tweemaal naar Ierland om de tegenstanders van het Verdrag een handje te helpen. Het Kamerlid roept de regering op het Ierse ‘nee’ ondubbelzinnig te respecteren.

Volgens Van Bommel hadden de Ieren veel redenen om tegen het verdrag te stemmen. Door de solidariteitsclausule zou de militaire neutraliteit van Ierland onder druk komen te staan. Ook zou een wijziging van het landbouwbeleid als gevolg van het verdrag voor Ierland zeer nadelig zijn. Verder vreesden de Ieren dat het verdrag zou kunnen leiden tot bemoeienis met de lage vennootschapsbelasting in Ierland. “Welke reden men had doet er bij een referendum niet zoveel toe,” stelt Van Bommel. “Er zijn maar twee smaken: ja en nee en de laatste heeft gewonnen. Dat is geweldig voor Ierland maar ook voor Nederland, aangezien onze bevolking een referendum is onthouden.” Van Bommel was initiatiefnemer van een wetsvoorstel dat tot een referendum had kunnen leiden in Nederland. Enkele weken geleden is dat wetsvoorstel verworpen door een Kamermeerderheid van onder meer CDA, VVD en PvdA.

De SP wil dat de regering onmiddellijk het ratificatieproces van het Hervormingsverdrag stilzet en de goedkeuringswet intrekt. Verder meent de partij dat de regering stopzetting van ratificatie door andere landen moet vragen. “Dat is de enige manier om te laten zien dat de Ierse uitspraak wordt gerespecteerd.”

De Tweede Kamer gaat volgende week in vier plaatsen (Groningen, Eindhoven, Apeldoorn en Den Haag) verantwoording afleggen over de Nederlandse goedkeuring van het verdrag. Die debatten kunnen volgens Van Bommel gewoon doorgaan. “Maar ze moeten wel volledig anders worden ingericht. Het moet nu het begin zijn van de discussie welke kant we wél opwillen met de EU. Het grote probleem van de EU is een gebrek aan draagvlak. Dat probleem is veel essentiëler dan de bestuurlijke kwesties.”

-- Commentaar van Bert Penninckx --> Hoe kunnen we nu weten welke kant het met de EU op moet? Begin met in elke (lid)staat de democratie in te voeren door het BROV mogelijk te maken. Er zullen dan referendumsgewijs voorstellen komen om thematische grensoverschrijdende problemen op te lossen zoals het milieuvraagstuk.
Vermits op enkele jaren tijd de Euro kan ingevoerd worden, kan ook op enkele jaren tijd het referendum ingevoerd worden.


Persbericht http://onzezeg.be/ stop ratificatie Lissabon-verdrag

Vanaag diende de jonge Gentenaar Natan Hertogen een Verzoekschrift in bij Vlaams Parlementsvoorzitster Marleen Vanderpoorten. Daarin vraagt hij om opschorting van het ratificatieproces van het Verdrag van Lissabon. 
De politieke partijen hebben de ratificatie op de agenda van de buitenlandcomissie van volgende week gezet.
 
De politieke partijen willen na het Ierse NEE en voor de EU-top van morgen een signaal geven: het Verdrag van Lissabon dient opgelegd zonder enig tegenstrijdig debat of betrokkenheid van de bevolking. 
 
Hertogen start vanaf morgen 17u00 uur aan het Shumanplein in Brussel een intekenactie achter zijn verzoek.
 
Indien hij 15.000 handtekeningen verzamelt dan kan vooralsnog een hoorzitting georganiseerd worden in het Vlaams Parlement.
 
De bevolking moet geïnformeerd worden over deze EU-staatshervorming. Het initiatief is een vervolg van de actie van Jef Sleeckx tegen de EU-Grondwet.
 
Hertogen heeft al toezeggingen voor zijn initiatief, zowel in Vlaanderen, Wallonië als Brussel.
 
  Info:  Natan Hertogen

Frans Van Ryhovelaan 101 9000 Gent 0485/62.69.65.
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.   http://onzezeg.be

AAN: Mevr . Marleen Vanderpoorten        Gent 19 juni 2008,
           Voorzitster Vlaams Parlement

Binnenkort worden de Vlaamse verkozenen gevraagd hun stem uit te brengen over het Verdrag van Lissabon, de hervormde versie van de verworpen EU-Grondwet.

De meerderheid van de Ierse kiezers heeft dit Verdrag verworpen zoals ook het Nederlandse en Franse volk in 2005 de EU-Grondwet verwierpen.

De uitspraak van de Ierse kiezer toont eens te meer aan dat de bevolking in Europa niet mee is met het EU-beleid en met de staatshervorming van de EU.

De nieuwe EU-instellingen kunnen niet werken zonder een breed maatschappelijk debat en zonder consultatie van de bevolking.

Wij stellen daarom voor dat het Vlaams Parlement:

+ het ratificatieproces opschort
+ een brede informatiecampanje start, waarbij voor -en tegenstanders van het Verdrag van Lissabon gelijk aan bod komen
+ een hoorzitting organiseert, waarbij voor- en tegenstanders van het Verdrag van Lissabon gelijk aan bod komen

Met Vriendelijke groeten tekent,

Natan Hertogen
Frans Van Ryhovelaan 101
9000 Gent
0485/62.69.65.
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.



De Ierse tijger brult, de Europese Unie huivert

Alexander Hoefmans: Wie beweerde ooit dat een kleine lidstaat geen zeggenschap heeft in een supranationaal systeem? Waar is de vrees dat de soevereiniteit van een land langzaam maar zeker aan het verdampen is ten voordele van een mistige constructie? Niks van dat zou je zeggen als je naar het Iers referendum over het Verdrag van Lissabon kijkt. De Ieren hebben op 12 juni 2008 hun grondwettelijk recht uitgeoefend om hun mening te uiten over het mandaat van hun beleidsmakers om het Verdrag van Lissabon te bekrachtigen en daarmee hun steentje bij te dragen in het rijpingsproces van de Europese Unie. Voor alle duidelijkheid, dat mandaat heeft de Ierse regering dus niet gekregen. De Europese Unie tuimelt daarmee voor de tweede maal in vier jaar tijd in een crisis over de goedkeuring van een allesomvattend verdrag. En het einde is nog niet in zicht.Ierland is niet aan zijn proefstuk toe. Een referendum werd er ook georganiseerd voor het Verdrag van Nice in 2001, een verdrag dat voornamelijk diende om de Europese Unie voor te bereiden op de institutionele uitdagingen die de toen aanstormende uitbreidingsgolf met zich zou meebrengen en dus niet eens zozeer handelde over bevoegdheidsoverdrachten. Dat verdrag was dus noodzakelijk. Het mocht niet baten, de Ieren stelden hun veto uit vrees dat het verdrag de Ierse neutraliteit in militaire kwesties zou aantasten. Een verklaring van de Ierse regering over het behoud van die neutraliteit ten aanzien van de Europese Unie moest het euvel verhelpen, en een tweede referendum volgde het jaar daarop, met succes ditmaal.Kunnen we het de Ieren kwalijk nemen dat zij opnieuw met een lichte meerderheid een negatieve stem hebben uitgebracht? Een gepassioneerd voorstander van het Europese eenmakingsproces zal in eerste instantie moord en brand geschreeuwd hebben. Maar eens de rook verdwenen wint de logica opnieuw terrein en moet deze kwestie in zijn context geplaatst worden. En dan kan ik alleen vaststellen dat een nationaal referendum over supranationale bevoegdheidsoverdrachten of –herschikkingen misschien wel legitiem is maar niet opportuun. Het democratisch antwoord op een negatief nationaal resultaat schiet immers tekort omdat het supranationale kader per definitie zich daar niet toe leent. De remedies die de betrokken overheid dan vervolgens uit hun mouw schudden mogen op nationaal niveau misschien de rimpels ogenschijnlijk gladstrijken, op supranationaal niveau kunnen ze nog meer voor een Europa van verschillende snelheden zorgen en daar moet voorzicht mee worden omgesprongen.
-- Commentaar van Bert Penninckx --> De burger moet de mogelijkheid blijven hebben om over soevereiniteitsafstand te beslissen. Eenmaal de soevereinteitsafdracht gegeven kan men immers niet meer terrug. Gegeven is gegeven zegt de EU dan. De enige mogelijkheid die er dan overblijft is om zich terug te trekken uit de EU. Het is beter dat men per thema overeenkomsten maakt met andere staten. Inderdaad; zeer veel snelheden.

Dat een bevolking zich vragen stelt bij de gevolgen van een internationaal verdrag op de soevereine werking van de staat met al zijn specifieke gevoeligheden lijkt me, tot nader orde, perfect legitiem. Wat de recente quasi-existentiële crisissen van de Europese eenmakingsconstructie immers aantonen is dat het belang van het supranationaal niveau omgekeerd evenredig is met de graad van supranationaal bewustzijn dat bij de Europese bevolking leeft. Het machtscentrum ligt daarom in zekere zin nog altijd op nationaal niveau. Dat onevenwicht is niet eens zozeer een kwestie van verstand, maar een kwestie van aanvoelen. Het doembeeld van een eenheidsworst die de charmes van de eigen cultuur en identiteit gaat verzwelgen heeft al meermaals de doorslag gegeven in referenda of peilingen. Dat de Europese Unie misschien ook een garantie kan zijn ter bescherming van de diversiteit aan culturen en identiteiten is blijkbaar te abstract. Neen, de voeling met dat Verenigd Europa blijft vooralsnog uit, ook al is het veel meer aanwezig in ons dagelijks leven dan men op het eerste zicht zou denken. Meer zelfs, men zou aardig opkijken indien het er niet meer was.

Maar het gaat natuurlijk niet over het verwerpen van de rechtmatigheid van de Europese Unie as such. Men kan de Ieren er niet van verdenken de Europese Unie vijandig gezind te zijn. Daarom zijn verwijten in de zin dat de Ieren hun economische boom en stijging van de welvaart de laatste tien jaar te danken hebben aan diezelfde Europese Unie, en net daarom zich maar beter dankbaar opstellen, compleet naast de kwestie. Don’t look a gift horse in the mouth? Alsof enkel de netto-betalers recht op kritiek zouden hebben. Evenmin kan de negatieve uitkomst van de referenda in Nederland en Frankrijk over het toenmalige Grondwettelijk Verdrag, de voorloper van het Verdrag van Lissabon, geïnterpreteerd worden als een anti-Europese stem. Voornamelijk in Frankrijk was het toen duidelijk dat het debat zich ook situeerde rond de aard van een Verenigd Europa, en dan meer specifiek een discussie rond neo-liberalisme versus socialisme. Eindelijk nog eens een ideologische discussie die de gemoederen kon verhitten.

Een nationaal referendum over supranationale bevoegdsoverdrachten of -herschikkingen kan met andere woorden vragen opwekken zowel over de relatie tussen, in dit geval, de Europese Unie en de nationale lidstaat als over het supranationale niveau an sich. Ik laat hier nog buiten beschouwing de perverse neveneffecten zoals het afstraffen van de nationale regering om welke puur interne reden dan ook. Maar brengt een dergelijk referendum dan veel zoden aan de dijk? We moeten ons daarbij niet louter vastpinnen op de negatieve uitkomsten. Landen zoals Spanje en Luxemburg hebben een paar jaar geleden wel een positieve stem uitgebracht voor het Grondwettelijk Verdrag. Verschilt de Nederlandse of Franse visie op de Europese Unie dan zo fundamenteel van die van de Spanjaarden of Luxemburgers? En op zijn minst kan men zeggen dat de referenda in Nederland en Frankrijk nog eens voor een nationaal debat over de Europese Unie hebben gezorgd, ook al moeten we ons dan blijkbaar vaak verwachten aan een stoet van narren met schijnargumenten en drogredeneringen. Dat nemen we er dan maar bij.

De bottomline is echter dat een referendum zich niet leent tot een nationale reflectie van dergelijke draagwijdte. Op nationaal niveau is het huilen met de pet op wat betreft zinnige Europese discussies. Dat een grote meerderheid van onze nationale wetgeving op Europees niveau onderhandeld (en niet gedicteerd!) wordt sijpelt blijkbaar niet door. Hoe kan men dan verwachten dat, met het reeds aangehaalde gebrek aan voeling voor het Verenigd Europa, de burger warm gaat lopen om zijn mening te uiten voor een proces waarbij hij anders nauwelijks betrokken wordt, laat staan dat hij zich dan nog moet buigen over een draak van een tekst waarin oeverloze nuances en compromissen schuilgaan.

Maar laten we die inhoudelijke dimensie van dit democratisch proces even terzijde, dan zou men nog kunnen wijzen op het democratisch effect van een referendum. Een negatieve uitkomst dwingt de beleidsmakers toch om enigzins het roer om te gooien. Meer dan een partijtje schijndemocratisch boksen blijkt het echter niet te zijn. In de eerste plaats stoot men immers op de beperkingen die inherent zijn aan het supranationale kader waarbinnen het referendum plaatsvindt en waarover het handelt. Ierland kan op zichzelf niet het Verdrag van Lissabon wijzigen. En als het dan al de anderen ertoe zou kunnen bewegen enkele wijzigingen aan te brengen, hoe moet het verdrag dan exact gewijzigd worden om met de bezorgdheden van de neen-stemmers rekening te houden? Geen zinnig mens die mij kan vertellen wat er precies aan het Grondwettelijk Verdrag moest veranderen om de Nederlandse en Franse mening te doen kantelen. Een eigenlijke verdragswijziging is dus weinig realistisch en daarom niet altijd even geloofwaardig. Paradoxaal genoeg zijn we na de crisis over het Grondwettelijk Verdrag net in dat scenario beland. Het Grondwettelijk Verdrag werd min of meer in een esthetisch nieuw kleedje gestoken en tegelijk beroofd van te ostentatieve Europese symbolen. Alsof steun voor een Europees bewustzijn schadelijk zou zijn. Dat is niet eens een spreekwoordelijke kwestie van het kind met het badwater weg te gooien, men durft het kind er niet eens in te zetten. Dat werd dan voldoende beschouwd om overal waar nodig af te zien van een nieuw rondje referenda. Behalve in Ierland, waar elke Europese verdragswijziging ook een wijziging van de Grondwet vereist, en dus een referendum.

Een tweede vorm van het schijndemocratisch effect van een negatieve uitslag is een vaker beproefde remedie, met name het grijpen naar een ‘à la carte systeem’. Eén van de scenarios is bijvoorbeeld het toekennen van opt-ins en opt-outs voor domeinen die nationaal gevoelig liggen en die een lidstaat moeten toelaten op eigen tempo (maar in de praktijk eerder niet dan wel) zich aan te sluiten bij de anderen. Dat kan bijvoorbeeld gaan over het buitenlands- en defensiebeleid, de Euro of domeinen binnen justitie en binnenlandse zaken. Dit hebben we meegemaakt na de negatieve uitslag van het referendum in Denemarken in 1992 over de goedkeuring van het Verdrag van Maastricht. In 1993 volgde een tweede referendum en ditmaal konden de Denen het verdrag wel smaken. Europa slaakte een zucht. Een andere mogelijkheid is dat het betrokken land een aantal verklaringen gaat toevoegen aan het verdrag die hun nationale interpretatie of engagementen toelichten bij specifieke verdragsbepalingen of -domeinen. Hoewel deze remedies op het eerste zicht democratisch als een billijk en efficiënt antwoord kunnen worden beschouwd om nationaal voet bij stuk te houden ten opzichte van supranationale druk begint deze techniek eveneens perverse neveneffecten te generen. Immers, zij is ondertussen ingeburgerd geraakt in het onderhandelingsproces over de verdragswijzigingen zelf en wordt als hefboom gebruikt om er in de eerste plaats voor te zorgen dat onder regeringsleiders eensgezindheid bestaat over het geheel van de tekst. Ook Ierland heeft hiervan gebruik gemaakt bij het onderhandelen van het Verdrag van Lissabon aan de hand van verschillende protocols en verklaringen. Men kan zich dus de vraag stellen in welke mate dit scenario zich nog als een geldige remedie aanbiedt om de negatieve referendumuitslag recht te trekken.

Wat nu dus? Het bekrachtigingsproces van het Verdrag van Lissabon zal niet stilvallen omdat de Ierse tijger brult. We zullen dus niet in een nieuw scenario komen zoals de reflectieperiode na de nederlaag van het Grondwettelijk Verdrag. Ierland weegt hiervoor niet zwaar genoeg door supranationaal en de twijfelachtige creativiteit van de regeringsleiders om nog verdragswijzigingen aan te brengen droogt stilaan uit. De Ierse regering zal daarom meer dan waarschijnlijk teruggrijpen naar het tweede scenario en (nog) een aantal verklaringen toevoegen aan het verdrag. Daarna zal een tweede referendum moeten georganiseerd worden. Het valt te betwijfelen of dit de essentie van een referendum veel eer bewijst. Het stemt ook tot nadenken dat een verdragstekst die nooit te voren waar dan ook in de wereld op dergelijk participatief democratische wijze tot stand is gekomen, via de Europese Conventie in 2002-2003, haar heer en meester de Europese Unie nog steeds niet mag dienen. Nationale referenda van een dergelijke draagwijdte lijken daarin nauwelijks een constructieve rol te spelen. Ondertussen houden we beter onze adem in voor wanneer het Verenigd Koninkrijk aan de beurt is.

Alexander Hoefmans

http://www.liberales.be/cgi-bin/showframe.pl?column&ierland

  Ieren zullen herkansing krijgen

Het Ierse nee hoeft niet meteen het einde te betekenen van het Europese hervormingsverdrag, zegt de Gentse professor Hendrik Vos.
Zullen de Ieren toegevingen krijgen om ze over de streep te trekken?

HENDRIK VOS: In Ierland doen sommigen nu alsof dat zo zal zijn. Maar ik denk dat de kans heel klein is dat er ook maar iets aan de huidige tekst herschreven zal worden. Het verdrag is al een zodanige evenwichtsoefening, waar zolang aan gesleuteld is, dat het me onwaarschijnlijk lijkt dat men er nu nog aan zal raken. Anders heb je de poppen opnieuw aan 't dansen en zullen ook andere landen om toegevingen beginnen te vragen. Zelfs een symbolische concessie is heel moeilijk.

Misschien komt er wel een plechtige verklaring waarin men zegt dat de Ieren niet hoeven te vrezen voor hun neutraliteit (een veelgehoord bezwaar tijdens de Ierse campagne, nvdr). Maar als er ook maar een komma wordt veranderd aan de huidige tekst, dan moet het hele ratificatieproces van voren af aan beginnen, ook in de achttien lidstaten waar het verdrag nu al is goedgekeurd.

Barroso zei meteen dat het ratificatieproces vooral moet doorgaan. Een juiste keuze?

VOS: Ik begrijp die houding, want men is nu al sinds eind 2001 aan het discussiëren over die grondwet en het Verdrag van Lissabon, dat daar een remake van is. Noem het 'de staatshervorming van Europa'. En vergelijk het met de Belgische staatshervorming, stel je voor dat men daar nog eens zeven jaar over moet discussiëren.

Daarom vindt men dat het maar eens afgelopen moet zijn. De afgelopen maanden zijn veel concrete ideeën in de koelkast gestopt, om Ierland niet te bruuskeren. Het wordt tijd om werk te maken van beleid. Nu nog eens herbeginnen met het ratificatieproces, daar zit in Europa werkelijk niemand op te wachten.

Is de crisis zo erg als in 2005, toen Frankrijk en Nederland de grondwet wegstemden?

VOS: Nee. Toen voelde iedereen meteen aan dat het heel moeilijk zou zijn om nog een oplossing te bedenken om de grondwet te redden, en dat andere lidstaten Frankrijk en Nederland zouden volgen.

Vandaag is Ierland een geïsoleerd geval. Als alle andere lidstaten doorgaan met de ratificatie, dan zullen we zien of de Ieren nog een tweede keer nee durven te zeggen. Want dan plaatsen ze zich buiten de EU. Onder de Europese leiders is er in elk geval een consensus om met dit verdrag verder te gaan.

-- Commentaar van Bert Penninckx --> dat lijkt dan nog de enige consequente oplossing: uittreden uit de EU. De vraag wordt welk land zich nog tot de EU zal bekennen zonder zijn democratie op te geven?

Zal op de Europese top van donderdag en vrijdag in Brussel vooral over het institutionele gepraat worden, in plaats van het geplande debat over concrete problemen, zoals de koopkracht?

VOS: Absoluut, en dat is net de paradox. Door het 'nee' van de Ieren blijft Europa hangen in dat institutionele debat, en kunnen de concrete problemen van de burgers niet aangepakt worden. Op de top zal men nu allicht om een snelle ratificatie vragen in de acht lidstaten die dat nog niet gedaan hebben, zodat de Ieren snel geïsoleerd worden.

Daarna zal men de Ieren een rustpauze gunnen en ze dan een herkansing geven met een tweede referendum. Netjes is dat natuurlijk niet, als je juist de superdemocraat wilde uithangen met het organiseren van een referendum. Wat je zegt, is dat ze niet goed gestemd hebben. Maar toch zal het zo gaan, een alternatief is er niet.
Thomas Verbeke
http://www.knack.be

-- Commentaar van Bert Penninckx --> Dus men mag geen democraat zijn. Daarom dat de Zwitsers de dictatoriale EU niet lusten. Ze beseffen maar al te best dat men in de EU verplicht wordt zijn morele principes omtrent vrijheid en democratie in te slikken. Een fenomeen dat men bij de meeste politici tegenkomt: zichzelf negeren.



http://www.lvsvleuven.be/persberichten.php?IDTekst=152

LVSV: Liberale studenten vragen respect voor uitkomst Iers referendum

(14/06/2008) (door Vincent De Roeck, nationaal ondervoorzitter LVSV, bestuurslid en gemachtigd afgevaardigde LVSV Leuven)
 De kogel is door de kerk. De Ierse burgers hebben het Verdrag van Lissabon in een referendum met 53,7% tegen 46,3% afgewezen. Meer dan de helft van de Ieren nam aan de stemming deel. De uitkomst is duidelijk. Alweer eindigde een Europees superverdrag roemloos op het altaar van de democratie. Alweer slaagde de Europese Unie niet in haar opzet om het imprimatur van de burgers af te dwingen over de verdere verdieping van het Europese politieke project. En als we uit dit alles één algemene conclusie mogen trekken, is dat wel het volgende: de kloof tussen de Europese instellingen en de burger is groter dan ooit tevoren.

Het Leuvense Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV Leuven) erkent de beginselen van de democratie en het zelfbeschikkingsrecht van het Ierse volk in deze zaak en roept alle betrokken partijen dan ook op om met de uitkomst van dit referendum rekening te houden. Na het miskennen van eerdere referenda over Europese verdragen in Denemarken (1992), Ierland (2001), Frankrijk en Nederland (2005), acht het LVSV Leuven de tijd van eerlijke en waarachtige bezinning aangebroken. De verdere ratificatie heeft in de ogen van het LVSV Leuven dan ook geen enkele zin meer, net zoals in 2005 ook Tony Blair en Vaclav Klaus beslisten om er na de referendaresultaten over de Europese Grondwet mee op te houden.

Het LVSV Leuven is van mening dat de Europese Commissie nu maandag op de plenaire vergadering van het Europees Parlement duidelijkheid moet scheppen over de draagwijdte van dit Iers referendum. José Manuel Barroso moet maandag toegeven dat het Verdrag van Lissabon verworpen is, en verklaren dat het alsnog toepassen van (een deel van) deze bepalingen een grove inbreuk op de democratische grondbeginselen van de Europese Unie - nochtans volgens hem in de eerste plaats “een gemeenschap van waarden” - zou betekenen. Verder moet Barroso alle bijkomende instellingen en structuren die zoals de Europese diplomatieke dienst, de Europese openbare aanklager of de bijkomende Europese juridische instanties, hun wettelijke grondslag uitsluitend vinden in het verworpen Verdrag van Lissabon, maar desondanks in het verleden al in het leven geroepen werden zonder uitstel ontbinden en opdoeken.

Europa moet het debat over haar eigen toekomst durven aangaan met de burgers en zich niet blijven verlagen tot de toepassing van ondemocratische machtigingswetten uit angst om bij de burgers bot te vangen. Het LVSV Leuven staat niet afkerig ten opzichte van verdere Europese integratie, maar dan wel via een bottom-up aanpak die de rechten en vrijheden van de Europese burgers vooropstelt, in plaats van de kortetermijnwensen van een kleine in zichzelf gekeerde elite. Tenslotte wil het LVSV Leuven nog benadrukken dat de Ieren op 12 juni niet enkel voor zichzelf gestemd hebben, maar ook voor de vijfhonderd miljoen Europeanen, waaronder de tien miljoen Belgen, die van hun overheden niet eens het recht gekregen hebben om neen te stemmen. Alleen al omwille van die reden is dit signaal uit Ierland meer dan welgekomen.

-- Commentaar van Bert Penninckx --> In een behoorlijk functionerende constitutionele democratie zullen er weinig referenda gehouden worden.
Het democratisch beginsel is de volksvergadering waarbij naar grotere gemeenschappen het mandateringsbeginsel noodzakelijk wordt. Doch om de democratie te garanderen gaat men de volksvergadering aanvullen met het referendum. Dus in een goed werkende democratie zullen er geen referenda gehouden worden omdat de gemandateerden de volkswil uitvoeren. Pas als deze genegeerd wordt (ongewenste wetten of problemen die er maar niet opgelost raken) dan pas wordt een referendum georganiseerd. Maar we leven nu in een particratie en nu is het referendum hard nodig om de democratie mogelijk te maken. De maatschappelijke malaise kan slechts referendumsgewijs opgelost worden. Dan zal ook zichtbaar worden welk Europa de burgers willen. Dit zal eerder een federalistisch model worden dan een subsidiair systeem dat zijn basis heeft in het romeins militair apparaat en de kerk. Dus van onderuit betekent dit dat volksgemeenschappen thematische overeenkomsten maken met andere gemeenschappen. Zo kan dat evolueren naar zeer grote thematische gemeenschappen rond milieu bvb. Dus op de schaal die nodig is en die de burger wenst. Maar steeds moet de burger op elk moment en voor elk thema het heft zelf in handen kunnen nemen en dat kan alleen via referenda. Dat is de lakmoesproef van een democratie.


De mensen begrijpen Europa niet

http://www.medium4you.be/article.php3?id_article=5733

De reacties op de “neen”-stem voor het verdrag van Lissabon, zijn voorspelbaar. Politici uit landen waar men geen referendum durfde houden omdat men vreesde dat het antwoord “neen” zou zijn, bekritiseren Ierland en stellen dat een “minderheid de meerderheid niet mag tegenhouden”. Ze beseffen waarschijnlijk niet dat een meerderheid die de kans niet krijgt om een uitspraak te doen, de facto een onderdrukte meerderheid is en een minderheid die wél haar zeg mag doen, zichzelf als enige democratisch mag noemen. Bovendien is het behoorlijk arrogant om de Ieren te verwijten dat ze hun zelfbeschikkingsrecht niet enkel opnemen, maar ook nog gebruiken om in te gaan tegen wat Brussel wil. Wat een lef om democratisch te durven zijn !

Sarkozy pleit ervoor om de Unie te hervormen, want de mensen “begrijpen het niet”. Sarkozy heeft half gelijk, de Unie moet wel degelijk hervormd worden. Maar niet omdat het volk het niet snapt, maar omdat het volk het net wél snapt. Oh niet zozeer de wirwar van instellingen, maar wél het resultaat van die instellingen. Het volk weet maar al te goed dat meer en meer wetgeving uit Europa komt, en dat ze behoorlijk weinig inspraak hebben in wie die wetten maakt. En maar al te vaak is in een maatschappij geen draagvlak voor iets waarvoor in een andere maatschappij wél een draagvlak is. Als de ene dan toevallig iets minder vertegenwoordigd zijn, dan is die maatschappij plotseling door een vreemde opgedrongen iets te doen wat ze niet wil. Overheersing heet dat. Er was een tijd dat democratische politici daar tégen waren.

Het verdrag is niets meer of minder dan een doorslagje van de “grondwet” met wat prullaria eruit gelaten, doorgeduwd zonder referenda door politici die hopen op een Europese topjob. Die politici hebben de mond vol van “mensen snappen het niet”, “mensen zijn emotioneel verknocht aan symbolen”, “mensen zijn nationalistisch en gebruiken dit om over een ander thema te stemmen”... Ergens moeten ze zelf ook weten dat het onzin is, want ze proberen al hun tegenstanders door beledigingen en intimidatie koest te houden. Hier is een nieuwe theorie : “mensen stemmen op basis van hun eigenbelang”.

Dit verdrag wordt verkocht als zijnde een “broodnodige hervorming”. Hoe kunnen we daar tegen zijn ? Wel, dat is niet het enige wat het verdrag regelt. Een zak vol ajuin met 1 citroen in kopen omdat je een citroen nodig hebt, is niet echt verstandig. Wat we nodig hebben is een nieuw verdrag. In dat verdrag moeten de instellingen hervormd worden, met een focus op transparantie, eenvormigheid, en met als stelregel dat geen enkele beslissing mag genomen worden door iemand die niet rechtstreeks daartoe verkozen is door de burger.

Daarnaast mag er een tweede verdrag komen over de bevoegdheden en functies van Europa. Less is more. Dit verdrag moet vooral benadrukken dat soevereiniteit en supranationale samenwerking naast elkaar kunnen bestaan. Al was het maar via raamakkoorden en minimumnormen.

Wil Europa nog Europa blijven, dan moet ze democratiseren, bescheiden worden en meer respect hebben voor haar eigen burgers. Anders hoeft het niet meer.

Reactie van Christophe G
Mijnheer Demeyere ziet wel een aantal dingen over het hoofd als hij pleit voor een nieuw verdrag. Ten eerste is het huidige verdrag het resultaat van jarenlang schaven en bijschaven. Van nul beginnen is geen optie omdat we dan weeral voor jaren vertrokken zijn en de broodnodige hervormingen in Europa uitblijven. Ten tweede vergeet mijnheer Demeyere ook het feit dat het verdrag in elk land aan een ratificatieprocedure door het parlement is onderworpen. De parlementsleden die over de ratificatie oordelen zijn verkozen door het volk en dus kan het verdrag niet bestaan zonder goedkeuring door daartoe door het volk verkozen personen. Onze vertegenwoordigers in het parlement worden immers door ons verkozen om onze belangen te behartigen, dus ook op Europees niveau. Ten derde was het juist een van de doelen van het verdrag om het Europees parlement, met door ons verkozen vertegenwoordigers, meer inspraak te geven in het besluitvormingsproces. Door de afwijzing door Ierland wordt ook dit onmogelijk gemaakt. Het verdrag van Lissabon wordt afgewezen omdat het niet perfect is. Maar perfectie is een illusie. Perfectie is een streefdoel, maar het ontbreken mag niet leiden tot immobilisme. En dat zal nu wel het geval zijn. Omdat het verdrag, evenmin als de grondwet, niet perfect zijn, zijn ze het bestaan onwaardig en moeten ze naar de prullenmand. Alleen jammer dat er momenteel geen alternatieven zijn en dat die er in de nabije toekomst ook niet zitten aan te komen. Sommigen verkiezen immobilisme boven vooruitgang, hoe klein die ook moge zijn.

-- Commentaar van Bert Penninckx --> De politici begrijpen democratie niet (of willen het niet begrijpen).
In een democratie heeft de burger op elk moment en over elk onderwerp het laatste woord. Momenteel is de besluitvorming gekaapt door de politici. Nochthans zijn dezen slechts gemandateerden. En een mandaat moet men terug kunnen nemen. Dit gebeurt door referenda. De Ieren hebben groot gelijk dat bij elke soevereiniteitsafdracht het volk dat rechtstreeks moet goedkeuren. Zeker in het geval van Europa werkt soevereiniteitsafstand blijkbaar maar in één richting. Zo kunnen de politici er niet tegen dat zij het mandaat terug moeten geven aan diegenen die hen dat (verplicht!) gegeven heeft: richting het volk. Slechts met referenda wordt het mandaat dat we aan de politici geven een vrij mandaat dat op elk moment kan terug genomen worden voor belangrijke beslissingen.

zie ook
http://www.medium4you.be/article.php3?id_article=5623


 

Overzicht berichtgeving en opinies op Indymedia

http://www.indymedia.be/nl/tags/Ierland-zegt-Nee


Geen referendum nodig over Verdrag Lissabon

Een Britse rechtbank heeft een poging van een zakenman om een referendum af te dwingen over de ratificatie van het Europees Verdrag van Lissabon, afgewezen. De zakenman Stuart Wheeler leunt nauw aan bij de Conservatieve partij, die geen voorstanders van het verdrag zijn. Hij gaat volgens de BBC in beroep. Wheeler vond dat er een referendum moest komen, zoals Labour in 2005 had beloofd. De Ieren hebben onlangs in een referendum het hervormingsverdrag afgewezen. De Britse premier Brown was van oordeel dat het Verdrag van Lissabon niet de constitutionele consequenties heeft dat een volksraadpleging noodzakelijk is. Bron: De Standaard 26/6/2008