Zwitserland als voorbeeld van veiligheid: veiligheid en wapenbezit gaan samen

Afdrukken
Alleen in niet democratische staten wordt het wapenbezit aan banden gelegd.
Door het verbieden van vrij wapenbezit lijken Belgie en de andere staten
van de EEG steeds verder op "The Road to Serfdom" te gaan.
 

 ..
...Nochtans is niet gans continentaal Europa het slachtoffer geworden van
dictatoriaal geinspireerd wanbeleid. Zwitserland is een van de veiligste
landen in Europa. Tussen 1995 en 2005 kwamen er in Zwitserland welgeteld
812 mensen om ten gevolge van vuurwapens. In diezelfde periode kende
Belgie - een vergelijkbaar land qua bevolking en oppervlakte - een
slachtoffertol door vuurwapens van maar liefst 2,357 of bijna drie keer
zoveel. Nochtans kent Zwitserland een nagenoeg absolute vrijheid van
wapendracht en wapenbezit, en Belgie niet, tenzij dan voor
terreurgroepen die het pact met de Belgische overheid honoreren, waarbij
ze ongestoord op het Belgisch grondgebied hun gang mogen gaan voor
zolang ze in Belgie zelf geen aanslagen plegen. Deze cijfers bewijzen de
absurditeit van het koppelen van het vrij wapenbezit aan het aantal
doden door vuurwapens.

Het privaat bezit van "militaire wapens" in Zwitserland omvat de
Volksmilitie (400,000 leden, elk met een wapen in huis), de Gezinswacht
(365,000 gezinnen, elk met een wapen in huis) en de Gedemobiliseerde
Soldaten (300,000 man, elk met een wapen in huis). Het aantal
"oorlogswapens" (het leger, de politie en andere ordediensten) en
"sportwapens" (voor pure recreatiedoeleinden) zit hier nog niet eens in
vervat. Kortom, Zwitserland is een tot op de tanden gewapende
burgerdemocratie waar de staat op wapenvlak minder sterk staat dan de
burgers. Een "balance of power" zoals het in een verlichte democratie
altijd zou horen te zijn. Zelfs Machiavelli oordeelde in zijn magnum
opus “Il Principe” dat “e Svizzeri sono armatissimi e liberissimi”,
oftewel dat alle Zwitsers uitermate bewapend zijn en daardoor ook
uitermate vrij.

Andere cijfers geven volgens het Canadese “Fraser Institute” aan dat het
beperken van vrij wapenbezit meer geweld tot gevolg heeft. Klinkende
voorbeelden zijn Engeland, Australie en Canada. Sinds Engeland het
wapenbezit aan banden legde, is het aantal moorden met een kleine 60%
gestegen en het aantal gevallen van geweldpleging met een vuurwapen met
iets meer dan 40%. Sinds Australie vijf jaar geleden een strengere
wapenwet doorvoerde, is het aantal gewapende overvallen met meer dan
166% gestegen. Tussen 2000 en 2006 kende Canada, ondanks de mooie
propagandafilm van vrijheidhater Michael Moore, een gemiddelde
jaarlijkse misdaadratio van 963 aangiftes per 100,000 inwoners. In de VS
bedraagt dat 475 aangiftes per 100,000 inwoners, dus ongeveer de helft.

Vrij wapenbezit vermindert de onveiligheid. Tot deze conclusie komt ook
de Nederlandse veiligheidsexpert Michiel Smit in zijn boek “Meer wapens,
minder misdaad” dat in wezen een Nederlandse implementering is van het
alom geprezen boek “More guns, less crime: understanding crime and gun
laws” van de Amerikaanse activist John Lott. De Amerikaanse
holebivereniging “Pink Pistols” publiceerde in 2007 een rapport waaruit
bleek dat sinds hun oproepen aan de holebigemeenschap om wapens te
dragen, het aantal aanvallen op holebi’s in de VS met meer dan de helft
afgenomen is. Ook de dagelijkse radioshow “What They Didn’t Tell You
Today” en de wekelijkse televisieshow “Crime Strike” zijn gewijd aan de
talrijke gevallen waarbij gewapende burgers misdadigers van divers
pluimage te snel af zijn.

Zwitserland achterna

Volgens de wereldvermaarde historicus Stephen Halbrook is het recht op
vrij wapenbezit ook de beste verdediging tegen een externe vijand.
Opnieuw geldt Zwitserland als het stichtende voorbeeld. Het was immers
het enige Europese land met een geringe omvang dat de Nazi's nooit
hebben kunnen of willen innemen. Dat het te onherbergzaam was, is fout
daar de Nazi's wel de ontoegankelijke Kaukasische republieken veroverd
hebben. Dat het neutraal was, is eveneens onjuist daar de Nazi's wel de
neutrale Lage Landen geannexeerd hebben.

Volgens Halbrook beschikte Zwitserland over “een uitzonderlijke defensie
van een geweer in elk huis die elke externe dreiging onmiddellijk kon
pareren”. Ook de decentralisatie speelde in het voordeel van
Zwitserland. Elk kanton afzonderlijk kon de strijd immers voortzetten
omdat oorlogs- en vredesverdragen geen centrale bevoegdheden waren en
geen enkel kanton door andermans beslissing de strijd dus moest staken.
Volgens Halbrook is het dus het Zwitserse systeem van waarachtige
volkssoevereiniteit, gedecentraliseerde democratie en vrij burgerlijk
wapenbezit, dat de Alpenstaat buiten de Tweede Wereldoorlog heeft gehouden.

De lege doos van onze democratie

Kortom, ikzelf zie geen enkele reden, laat staan ook maar enige
justificatiegrond, om geen "tweede amendement" naar Amerikaans voorbeeld
in de Europese grondwetten op te nemen. Of zijn onze leiders misschien
bang voor de beslissingscapaciteit van hun burgers? Hebben zij misschien
dan toch de vaak gesuggereerde ambitie om onze rechten en vrijheden
verder in te perken en vrezen zij het volk dan ook in hun queeste naar
oneindige dictatoriale macht? En hoe kunnen onze leiders rijmen dat ze
enerzijds niet geloven in de rationele keuzevrijheid van de burgers op
wapenvlak, maar anderzijds wel in hun rationeel stemgedrag in verkiezingen?

John Locke - nochtans voor menig hedendaags politicus ergens wel een
inspiratiebron - beschreef zelfs de plicht van elk volk om in opstand te
komen tegen een in onmin gevallen overheid. Maar hoe kan het volk die
kerntaak ooit vervullen als het niet over de middelen daarvoor, met name
de wapens, beschikt? Democratie zonder een grondwettelijk gebetonneerd
recht op vrij wapenbezit blijkt steeds meer een lege doos en wij, de
naar vrijheid snakkende burgers, zijn eens te meer overgeleverd aan de
willekeur van onze leiders.

Bron: Website van Vincent De Roeck
28/09/2008