Bedenkingen over de scheiding der machten

Afdrukken"In de lange periode zonder echte regering na de verkiezingen van 2007 had het parlement een deel van zijn macht kunnen herwinnen, maar het is zo mak dat het daar niets mee gedaan heeft. Van de scheiding der machten, waarbij de wetgevende macht wetten maakt en de uitvoerende macht geen wetten mag maken, maar enkel toepassen, en beide machten van elkaar onafhankelijk zijn, daar blijft er bij ons nauwelijks iets van over. De meeste wetten worden door de regering gemaakt. De meeste regels zijn zelfs niet in parlementswetten te vinden, maar in koninklijke besluiten en verordeningen. Eigenlijk is dat tegen de scheiding der machten. En de wetten die het parlement maakt komen bijna allemaal uit de ministeriële kabinetten. Het parlement abdiceert. In de Europese Unie heeft het parlement zelfs helemaal geen bevoegdheid om wetsvoorstellen te maken; daar houden de parlementsleden zich dan ook vooral bezig met massaal moties te stemmen. Maar ook bij ons is het al zo erg dat parlementen moties stemmen om de regering te vragen maatregelen te nemen, terwijl het parlement zélf de taak heeft om de regels te maken. In Frankrijk bv. mag het parlement geen moties stemmen, alleen wetten. Dat is maar goed ook."

Bedenkingen over de “scheiding der machten”

http://www.nieuwpierke.be/forum_voor_democratie/nl/node/391

Ter voorbereiding van zijn interview met J.P. Rondas op radio Klara op 21 december 2008 schreef prof. Matthias Storme een uitvoerige en uiterst interessante nota. Deze publiceert hij nu op zijn website. Daarin motiveert hij b.v. waarom hij, na de goedkeuring van een speciale wet tegen Doel en voor het Deurganckdok (waar gewoon bij decreet de controle door de rechter onmogelijk werd gemaakt) een tegenstander is van Vlaamse onafhankelijkheid: "we zijn die onafhankelijkheid niet waard en enkel een annexatie bij het bevrijde deel der Nederlanden kan ons een betere politieke cultuur bezorgen." Hij is ook niet mild met het parlement dat zo mak is dat het moties stemt om de regering te vragen maatregelen te nemen, terwijl het parlement zélf de taak heeft om de regels te maken. Ook aan de scheiding de machten tussen rechterlijke macht enerzijds en regering en parlement anderzijds, schort er nogal wat. Enkele uittreksels.

Over de verhouding tussen de wetgevende en de uitvoerende macht
In de lange periode zonder echte regering na de verkiezingen van 2007 had het parlement een deel van zijn macht kunnen herwinnen, maar het is zo mak dat het daar niets mee gedaan heeft. Van de scheiding der machten, waarbij de wetgevende macht wetten maakt en de uitvoerende macht geen wetten mag maken, maar enkel toepassen, en beide machten van elkaar onafhankelijk zijn, daar blijft er bij ons nauwelijks iets van over. De meeste wetten worden door de regering gemaakt. De meeste regels zijn zelfs niet in parlementswetten te vinden, maar in koninklijke besluiten en verordeningen. Eigenlijk is dat tegen de scheiding der machten. En de wetten die het parlement maakt komen bijna allemaal uit de ministeriële kabinetten. Het parlement abdiceert. In de Europese Unie heeft het parlement zelfs helemaal geen bevoegdheid om wetsvoorstellen te maken; daar houden de parlementsleden zich dan ook vooral bezig met massaal moties te stemmen. Maar ook bij ons is het al zo erg dat parlementen moties stemmen om de regering te vragen maatregelen te nemen, terwijl het parlement zélf de taak heeft om de regels te maken. In Frankrijk bv. mag het parlement geen moties stemmen, alleen wetten. Dat is maar goed ook. 

(NvdR: cfr. ook ons eerder artikel over de ondermaatse kwaliteit van de federale regelgeving 'De Kamer levert rommel', hier ... )

Over de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van de rechter
Er is veel te veel vermenging tussen de rechterlijke macht, het openbaar ministerie, en de kabinetten. Magistraten die op kabinetten werken en van daaruit promotie krijgen zijn geen uitzondering. Wat mij vooral zorgen baart in de Fortis-zaak én meer in het algemeen is de rol en de macht van het Openbaar Ministerie, het parket. U weet dat de strafvervolging in ons land de taak is van de magistraten van het openbaar ministerie. Dat zijn geen rechters, hoewel ze dus ook magistraten worden genoemd. Dat alleen al tekent de fundamentele dubbelzinnigheid van dat Openbaar Ministerie in ons bestel. Het is een organisatie die met al zijn tentakels in de rechterlijke macht zit, maar tegelijkertijd niet bestaat uit onafhankelijke rechters. Het is een beetje een staat in de staat, die de scheiding der machten doorkruist.
Hier is er helemaal geen duidelijke scheiding der machten: ten aanzien van het openbaar ministerie gelden noch de regels en garanties van de rechterlijke macht noch die van de uitvoerende macht. Erger nog, dat openbaar ministerie controleert ten dele de rechterlijke macht. Maar de parketmagistraten zijn geen rechters, zijn niet onafhankelijk: het parket is hiërarchisch georganiseerd. Er is een college van procureurs-generaal dat het beleid bepaalt, onder voorzitterschap van de Minister van justitie. Dat is al een eerste probleem: eigenlijk beslist de uitvoerende macht wat men wil vervolgen of niet, d.w.z. welke wetten men wil afdwingen en welke niet. Is dat dan niet de bevoegdheid van het parlement veeleer dan van de regering ? In Hongarije bv. wordt het openbaar ministerie door het parlement benoemd en moet het verantwoording afleggen aan het parlement, niet aan de regering (art. 52 Hongaarse Grondwet).

Maar nog gevaarlijker is de vermenging van het openbaar ministerie met het gerecht zelf. Een groot deel van de rechters zijn voormalige parketmagistraten. Het parket kan een rechter het leven erg zuur maken, althans een strafrechter. Het openbaar ministerie staat wel onder controle van de minister van justitie, maar kan ook erg veel op eigen houtje doen. En het openbaar ministerie ziet het als zijn taak om het land te redden.

Uit dit alles blijkt dat er in de praktijk veel te veel gaten zijn in de “wall of separation” tussen regering en rechterlijke macht en met name via de dubbelzinnige positie van het openbaar ministerie, dat m.i. volledig zou moeten worden losgekoppeld van de rechterlijke macht, maar ook onafhankelijker zou moeten zijn van de regering en in plaats daarvan veeleer door het parlement zou moeten worden gecontroleerd.

Zijn volledig artikel, met de bij hem gebruikelijke vele voetnoten ter staving van zijn betoog, staat op zijn weblog 'Vlaamse conservatieven', hier .....

De Rondas uitzending is ook te herbeluisteren (na het nieuws) via de radiospeler (het programma blijft 60 dagen na uitzending beschikbaar), hier ...
Of ook via Podcast, hier ...


Belgitude

Stel je voor dat deze analyse plots in Duitsland zou gemaakt worden: het ware een rel van nationaal formaat. In België zijn we zo danig gewoon geworden aan dit systematische onrecht (met systematisch bedoel ik verweven in de constituerende elementen van onze staat én natie) dat we het niet eens meer opmerken.

De positie tegen onafhankelijkheid van Vlaanderen te zijn omdat we het niet waard zijn is intellectueel onaantastbaar juist, maar politiek sla je er nog geen deuk in een pak boter mee.

Brecht Arnaert