Lange Wapper is kwelgeest voor publiek-private samenwerking

Afdrukken Met het referendum heeft de burger een instrument in de hand om betere, goedkopere en effectievere dienstverlening op te eisen voor zijn belastingsgeld.

"De Antwerpse Oosterweelverbinding met de Lange Wapperbrug die de Antwerpse Ring moet ontlasten, is een van de grootste pps-projecten ooit.

Gekaapt door politici en actiegroepen is het dossier een miskleun van jewelste geworden. Los van het feit of de Antwerpenaars op zondag 18 oktober voor of tegen de Lange Wapperbrug stemmen, hebben pps-projecten door de heisa rond de Oosterweelverbinding de perceptie tegen.  De

Waarom pps?
Meer en meer mensen stellen hardop de vraag of het wel aangewezen is om grote infrastructuurprojecten via publiek-private samenwerking (pps) te realiseren.

Bedoeling van pps is dat projecten efficiënter, sneller en goedkoper kunnen worden uitgevoerd dankzij de inbreng van privéspelers die betrokken worden bij het ontwerp, financiering, bouw en beheer van het project. Dat is de theorie.

Masterplan
Twee jaar geleden werd al voorspeld dat de positieve of negatieve connotaties die aan de realisatie van het Masterplan Antwerpen blijven hangen hun weerslag zullen hebben op het animo voor toekomstige pps-constructies. Niet verwonderlijk aangezien de Beheersmaatschappij Antwerpen Mobiel (BAM), de bouwheer van de mobiliteitsinvesteringen in en rond Antwerpen zoals de Oosterweelverbinding, een van de grootste pps-projecten in Europa op poten heeft gezet.

Wat kost het?
De kostprijs van het project is de voorbije jaren opgelopen tot meer dan 2,5 miljard euro en zou volgens experts wel eens het dubbele kunnen bedragen. En zeggen dat pps-projecten onder andere tot doel hebben de kosten voor infrastructuurwerken binnen de perken te houden.

Onvoldoende concurrentie
Er is trouwens niet alleen het kostenplaatje. Ook de hele procedure voor de gunning van de opdracht rammelt aan alle kanten. Om een meerwaarde te realiseren, moet er ook voldoende concurrentie zijn in de aanbesteding. Dat was niet het geval voor de Oosterweelverbinding. Vier consortia werden geselecteerd om een ontwerp en offerte in te dienen voor de Oosterweelverbinding: Noriant (met o.a. Vinci, DEME en Cordeel), Loro (met oa Jan De Nul en Betonac), Bouygyes en Antwerpse Bouwwerken (met o.a. Eiffage, Boskalis Dredging en Heijmans). Bouygues leverde een tunnelontwerp af en dat werd al snel naar de papiermand verwezen. Antwerpse Bouwwerken viel weg omdat het pleitte voor een brug met slechts één niveau. In het bestek dat de BAM had opgemaakt, was dit echter niet duidelijk gespecificeerd.

Noriant
Ook Loro werd snel uit de race gestoten waardoor enkel Noriant naar de onderhandelingsfase mocht. Het minste wat men kan zeggen is dat de aannemers in dit pps-dossier niet echt tegen elkaar werden uitgespeeld. Internationaal is het nochtans de standaard dat twee consortia een best and final offer kunnen indienen. De Oosterweelcase is een schoolvoorbeeld van hoe het net niet moet.

Missing links
Toch waarschuwen voorstanders van pps: we mogen het kind niet met het badwater weggooien en één dossier zoals de Oosterweelverbinding zegt niet alles over pps-projecten. Projecten als Via-Invest die een aantal missing links op onze autowegen moeten sluiten (zoals de Noord-Zuid-verbinding in Kempen) worden de komende jaren wel snel en efficiënt uitgevoerd."

A.M. (c) trends