De mythe van de parlementaire democratie

Afdrukken
"Een groepje van hooguit vier, vijf mensen per partij beslist vandaag over de gang van het politieke spel. Gewapend met miljoenen euro's (ruim 60 miljoen euro per jaar wordt aan de politieke partijen toegeschoven) beslissen enkele partijkopstukken wie op de kandidatenlijsten komt en op welke plaats."
Eind vorige week steeg op de obligatiemarkt, als gevolg van het Griekse en Zuid-Europese debacle, de langetermijnrente voor België, zonder dat daar in het parlement naar werd getaald. ...

Die verzieking van de volksvertegenwoordiging, in de hand gewerkt door de gestage ontwaarding van het parlementaire mandaat tot een mediaspektakelstuk, is wellicht de ultieme fase van wat de Leuvense politicoloog Wilfried Dewachter al afkondigde in zijn klassieker De mythe van de parlementaire democratie .

De politieke partijen hebben er via de publieke partijfinanciering voor gezorgd dat hun mandatarissen niet voor maar vooral van het politieke bedrijf leven. Een groepje van hooguit vier, vijf mensen per partij beslist vandaag over de gang van het politieke spel. Gewapend met miljoenen euro's (ruim 60 miljoen euro per jaar wordt aan de politieke partijen toegeschoven) beslissen enkele partijkopstukken wie op de kandidatenlijsten komt en op welke plaats. Kortom: zij zorgen ervoor dat de Rik Torfsen worden verkozen, en zij zorgen voor de carrièreplanning van al die witte konijnen.

De aftredende regering en de meerderheid die haar steunde, dragen een grote verantwoordelijkheid voor de verdere teloorgang van de parlementaire instellingen. Speeltjes als een federale kieskring zullen die ondergang niet keren. De Kamerleden en senatoren zullen hun onafhankelijkheid en hun vrijheid zelf moeten afdwingen. Zo niet moeten we, zoals professor Mark Elchardus het ooit formuleerde, dringend op zoek naar andere, meer levendige vormen van democratie.

door Rik Van Cauwelaert in Knack 5/2010