De pi-factor van De Lange Wapper

Afdrukken
het bretellen-plan is geen politiek plan maar in wezen een associatief plan dwz het is er gekomen door een gemeenschappelijk initiatief van zeer uiteenlopende stakeholders, van bedrijfsleven tot milieu. Voor zover ik kan zien is dit de natuurlijke wijze om in gevallen als deze te beslissen.
10/09  Gisteren kregen we (de journalisten) meer uitleg over de nieuwe studie die het Meccanoplan met het BAM-tracé vergelijkt. De onderzoekers van Transport & Mobility Leuven (TML) verklaarden hun conclusies: Meccano is beter én voordeliger dan BAM.

Over de kosten-batenanalyse heb ik (Lex Moolenaar) mijn twijfels. In het rapport zijn namelijk ook de maatschappelijke effecten becijferd en ingecalculeerd. Maar wat is de kostprijs van een dodelijk slachtoffer door een ongeval of fijn stof? Hoe kan je die vergelijken en op één hoop gooien met de prijs van het beton dat in een brug of een tunnel wordt verwerkt? Ik vind dat appelen met peren vergelijken.

Bovendien sta ik nogal sceptisch tegenover kostprijsberekeningen, vooral sinds ik heb gezien hoe dat in het geval van het Antwerpse gerechtsgebouw is geëvolueerd. Bart De Wever heeft daar een mooie oneliner over: “Je moet de geschatte kostprijs altijd vermenigvuldigen met de pi-factor (pi = 3,14) om in de buurt te komen van de uiteindelijke prijs.” En dat zou wel eens kunnen kloppen.

Maar het luik over de efficiëntie van de beide mobiliteitsplannen maakt wél indruk. Voor de Meccano moet de Ring niet breder worden gemaakt met extra rijstroken, en toch leidt het tracé de verkeersstromen netjes rond - lees: niet dwars door - de stad. Over het BAM-tracé zegt de studie dat het goed is voor het transitverkeer, maar de Antwerpenaar zal op zijn nieuwe stedelijke ringweg vaker in de file staan dan nu. Dat kan toch ook niet de bedoeling zijn?

Eens te meer hamert dit rapport ook op een doordachte verkeerssturing als allereerste prioriteit. Die sturing vergt enkel wat politieke moed, ze kan snel worden ingevoerd en volgens TML en Forum 2020 zal ze al een fors deel van de problemen oplossen. Waarom zouden we daar dan niet mee beginnen?

Hoe dan ook, het Meccano-plan bevat veel positieve elementen, maar het staat nog steeds niet op de politieke agenda. Toen ik gisteren bij de regeringspartijen informeerde naar een reactie op de TML-studie, bedankten zowel sp.a als N-VA voor het aanbod. En CD&V-minister Hilde Crevits verwees naar een debat in het Vlaams Parlement van bijna vier maanden geleden, toen die studie misschien zelfs nog niet eens was besteld.

Het mobiliteitsdebat is voor de Vlaamse regering op dit moment geen speurtocht meer naar de beste oplossing, maar een riskante expeditie naar een politiek compromis waarbij niemand zijn gezicht verliest.

Lex Moolenaar in de GVA 10/9/2010
http://www.gva.be/blog/standpunt-antwerpen/guid/8a01f7f2fb379c3f18c7d13d99fde60ae82c0a65.aspx


Twee bedenkingen van Jos Verhulst

Vooreerst gaat 'de politiek' nu kiezen tussen een brug of een tunnel. Wat het goedkoopst is en het snelste gebouwd geraakt, wordt gekozen.

Alleen: de onzekerheidsmarges op de kostenschattingen zijn extreem hoog. In het hierboven gelinkte stuk heeft men het over de pi-factor, met verwijzing naar bv het gerechtsgebouw in Antwerpen, een monster dat inderdaad uiteindelijk een veelvoud kostte van wat eerst werd beweerd. Als de onzekerheidsmarge een veelvoud is van het absoluut bedrag, dan kunnen de politici helemaal niet rationeel kiezen.

Ik denk dat ook ivm de bouwtijd hoge onzekerheidsmarges mogen aangenomen worden.

Ten tweede: het bretellen-plan is geen politiek plan maar in wezen een associatief plan dwz het is er gekomen door een gemeenschappelijk initiatief van zeer uiteenlopende stakeholders, van bedrijfsleven tot milieu. Voor zover ik kan zien is dit de natuurlijke wijze om in gevallen als deze te beslissen. Er is geen enkele reden om zoiets aan de politieke kaste toe te vertrouwen. Die hebben geen deskundigheid en ook geen belang bij een goede afloop; politici streven vooral een 'politieke' overwinning na op concurrerende partijen, maar er is geen reden om aan te nemen dat de burgers door dit soort concurrentie beter af zullen zijn.

Ik denk dat problemen zoals dat mobiliteitsprobleem langs de associatieve weg moeten aangepakt worden, met directe democratie als een soort laatste valnet in geval de besluitvorming toch scheefloopt. Dit soort zaken in handen laten van politici leidt tot gigantische verliezen. Een typerend voorbeeld is Doel, of bv het Doeldok, dat eerst werd uitgegraven, want het was zogezegd dringend nodig, maar daarna werd het toch terug (ten dele) gedempt.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Doeldok



Hier kunt u opnieuw meepollen dat de regering terug moet komen op haar besluit.
http://www.gva.be/dossiers/oosterweel/meccano-superieur-aan-bam-trace.aspx