Burgerprotesten tegen uitblijven regering vergissen zich van doelstelling

Afdrukken

"Onwetendheid is de Bron van alle Kwaad... Een Regering kunnen wij nog maanden missen, maar zonder staatshervorming gaan wij de dieperik in... Ronald Reagan wist het al wanneer hij zei “De beste regering is deze, die met verlof is”.

Onze Verbazing

Vooral  kunstenaars, mensen uit het medialandschap en ook sommige journalisten hebben allerhande initiatieven aangekondigd om te protesteren tegen het uitblijven van een regering, zoals o.m. “Mannen met baarden”met o.m. Koen Fillet van Radio 1, “Kamperen voor de 16”, “Mars van de Belgische burgers” en nog vele andere. Nu snel een regering vormen zonder een degelijk akkoord over een grondige staatshervorming is echter het allerslechtste wat ons zou kunnen overkomen. Dit zal leiden tot verdere communautaire twisten en tot politieke instabiliteit en is een regelrechte weg Griekenland achterna. Daarom : eerst een akkoord over een goede staatshervorming en pas daarna een regering. Onze verbazing is groot dat de protesteerders de zaken omdraaien. Van het uitblijven van een regering hebben we nog steeds geen last, maar het uitblijven van een grondige staatshervorming is de rechte weg naar de afgrond.

Ondraaglijke last

De protesteerders hebben  tot hiertoe nog niet laten weten, welke ondraaglijke last zij wel  ondervinden van het uitblijven van een nieuwe regering. De economie functioneert blijkbaar beter zonder regering dan met. De grootwarenhuizen en winkels zijn open en werken normaal. Bussen, trams en treinen rijden. Alles functioneert . Zo schrijft Guy Tegenbos in DE STANDAARD (18/01 blz. 2) : Wij zitten zeven maanden zonder regerende politici en hop , er liggen plots oplossingen klaar voor eeuwig-onoplosbare nationele problemen……..”. Leterme maakt zich sterk een begroting uit te werken, die beter is  dan wat de EU voorschrijft. Eindelijk eens een rustperiode die een stop zet op de ongebreidelde tsunami aan wetten en reglementen, waarvan de meerderheid een rem vormt voor de economie en die dikwijls meer kwaad doen dan goed. Ronald Reagan wist het al wanneer hij zei “De beste regering is deze, die met verlof is”.

Trouwens, wij zitten niet zonder regering. Integendeel we hebben er zes : De Vlaamse regering, de Franse Gemeenschapsregering, de Brusselse regering, de Waalse regering, de Duits Gemeenschappelijke Raad. En als zesde de ontslagnemende Federale regering, die de lopende zaken behartigt, met Leterme. Dat de financiële markten  België in het vizier nemen omdat er nog steeds geen nieuwe federale regering is, klopt  helemaal niet. Die bewering  werd zopas nog tegengesproken door financiële analisten in Londen, die verklaarden dat de Belgische politieke problemen in de Londense City verwaarloosbaar zijn. Zij kijken ginds vooral naar de cijfers, en die zijn voor ons land nog steeds OK.

Zonder grondige staatshervorming naar de dieperik

Een regering kunnen wij voorlopig nog best missen, maar zonder een ingrijpende staatshervorming gaan we  naar de dieperik, Griekenland achterna. Volgens de cijfers van januari 2010 zijn er bij de RVA  1.457.991 personen ingeschreven, die van een uitkering genieten. Dit betekent dat een kwart van de beroepsbevolking werkloos is. (zie www.workforall.org).  Dit zijn de echte cijfers en niet de statistisch gemanipuleerde cijfers die de zogenaamde “officiële” werkloosheid weergeven. Voor Wallonië is het nog erger. De officiële cijfers geven een werkloosheid van circa 18%. In werkelijkheid is het 34 %. Het verschil van 16 % is als volgt te verklaren. In Wallonië is 40 % van de beroepsbevolking tewerkgesteld bij de overheid. In Vlaanderen is dit 24 %. Het verschil van 16 % is verdoken werkloosheid. Het zijn mensen met de juiste partijkaart (PS) die  in overheidsdiensten gedumpt worden. Waar hebben we dit nog gezien… Juist : in Griekenland. Het gevolg kennen we : Griekenland is in faling.

Wat is de oorzaak van die dramatische scheefgroei in ons land? Volgens de analyse van de economische denktank “Workforall” is de grote boosdoener de hoge belastingdruk, die op haar beurt het gevolg is van onze onwerkbare staatsstructuur,  zoals vooral :

  • Gebrek aan fiscale  autonomie. Regio’s mogen geld uitgeven zonder dit te moeten verantwoorden bij hun kiezers, dus zonder voor de inkomsten te moeten zorgen. Dit leidt tot een onbeperkte uitgavendrift, het ons allen bekende “consumptiefederalisme”.  De franstaligen zijn  tegen fiscale autonomie, evenals de vakbonden.
  • Het wangedrocht van de financieringswet : deze onmogelijk ingewikkelde wet van 16 januari 1989 is inderdaad een gedrocht dat slecht beheer aanmoedigt en goed beheer bestraft. Het perverse aan deze wet is, dat een deelstaat meer geld krijgt als het de bevolking armer maakt. Omgekeerd  zou WalloniĂ« minder dotaties ontvangen, indien het plots beter zou presteren dan Vlaanderen. Ook hier zijn de franstaligen fel gekant tegen een hervorming
  • De onlogische  organisatie van de arbeidsmarkt. Vlaanderen telt vooral werklozen bij de 50 plussers, terwijl Brussel en WalloniĂ« hoofdzakelijk kampen met een grote jeugdwerkloosheid.. Toch willen de franstaligen het beleid hoofdzakelijk uniform federaal houden, terwijl die aanpak beter zou toegespitst worden op de regionale noden. Ook is er een   bevoegdheidsverdeling inzake arbeidsmarktbeleid tussen de federale overheid en de regio’s, die leidt tot inefficiĂ«nties. Zo is de werkloosheidsuitkering zeker een instrument van arbeidsmarktbeleid en dit zou beter geregionaleerd worden. Maar ook hier staan de franstaligen op de rem. 
  • Solidariteit : De franstaligen, de vakbonden en ook onze linkse Vlaamse politici, en ja, ook onze kunstenaars schermen er steeds mee dat er toch solidariteit moet zijn met het franstalig landsgedeelte. Op zichzelf is daar inderdaad geen bezwaar tegen, indien het gaat om “echte solidariteit”. Echte solidariteit moet ertoe leiden dat de andere partij er beter van wordt en een springplank (of overbruggingsplank) betekeent  om geleidelijk op eigen benen te staan. Dit is in ons land geenszins het geval, integendeel. De transfers van Noord naar Zuid zijn een “perverse solidariteit” die WalloniĂ« zelfs armer maakt en wat nog erger is, die WalloniĂ« arm houdt en geen uitzicht geeft op verbetering. Uit een studie van Damiaan Persyn van de denktank VIVES van de Leuvense universiteit blijkt dat de transfers een rem vormen op de economische groei van WalloniĂ«. Een vermindering van de transfers zou volgens deze studie voordelig zijn voor WalloniĂ« en leiden tot een sterkere economische groei.(Zie “VIVES : “Discussion paper nr 4, “Interregional redistribution, growth and convergence” www.econ.kuleuven.be) 

De wereld van de kunstenaars en van de media is zeker niet bekend om haar degelijke economische inzichten. Dit hoeft ook niet, men kan niet in alles gespecialiseerd zijn. Maar dan kan men toch maar beter de raad volgen, zoals uitgedrukt in  de bekende volkswijsheid “schoenmaker blijf bij je leest”.

Willy De Wit

Medewerker bij de onafhankelijke economische denktank “Workforall” (www.workforall.org)